مهستی گنجوی
زندگی‌نامهٔ مهستی گنجوی
مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گنجور اضافه شده است (اطلاعات بیشتر).
آثار مهستی گنجوی
شعرهای مهستی گنجوی
- شمارهٔ ۷۴ — چون پوست کشد کارد بدندان گیرد
- شمارهٔ ۷۵ — نجار که در پسته او خنده بود
- شمارهٔ ۷۹ — بس جور کز آن غمزهٔ زیبات کشند
- شمارهٔ ۷۸ — هر تیر که آن ترک سبک سایه زند
- شمارهٔ ۸۱ — غم با لطف تو شادمانی گردد
- شمارهٔ ۷۷ — شهری زن و مرد در رُخَت می‌نگرند
- شمارهٔ ۷۶ — سهمی که مرا دلبر خباز دهد
- شمارهٔ ۸۰ — انگشتری عدل تو ای دشمن بند
- شمارهٔ ۸۳ — هر شب دل من چنان بسوزد
- شمارهٔ ۸۲ — مه بر رخ تو گزیدنم دل ندهد
- شمارهٔ ۸۵ — ای «پور خطیب گنجه» پندی بپذیر
- شمارهٔ ۸۴ — ای لعل تو تا لاله بستان بهار
- شمارهٔ ۸۹ — چندان بکنم ترا من ای طرفه پسر
- شمارهٔ ۸۶ — آهیخت پریر، لاله ز آتش خنجر
- شمارهٔ ۸۸ — زد لاله پریر در نشابور آذر
- شمارهٔ ۸۷ — نسرین تو زد پریر بر من آذر
- شمارهٔ ۹۴ — دارم گه و بیگه ز که و مه کم و بیش
- شمارهٔ ۹۶ — در بستان دوش از غم و شیون خویش
- شمارهٔ ۹۵ — فصّاد جهود بد رگ کافر کیش
- شمارهٔ ۹۱ — در رهگذری فتاده دیدم مستش
- شمارهٔ ۹۷ — جز زهره که را زهره که بوسد دستش
- شمارهٔ ۹۰ — دلدار کله دوز من از روی هوس
- شمارهٔ ۹۲ — ای عقرب زلفت زده بر جانم نیش
- شمارهٔ ۹۳ — آن تازه گلم من که نباشد خارش