مهستی گنجوی
زندگی‌نامهٔ مهستی گنجوی
مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گنجور اضافه شده است (اطلاعات بیشتر).
آثار مهستی گنجوی
شعرهای مهستی گنجوی
- شمارهٔ ۱۰۱ — ای آرزوی روان و وی داروی دل
- شمارهٔ ۱۰۳ — تا حلقه به گوش لب چون نوش توام
- شمارهٔ ۹۸ — دیدم چو مه و مهر میان کویش
- شمارهٔ ۹۹ — من «مَهْسَتی‌اَم» از همه خوبان شده طاق
- شمارهٔ ۱۰۴ — جانا نفسی دور نه‌ای از یادم
- شمارهٔ ۱۰۲ — ای از تو مرا غصه سودا حاصل
- شمارهٔ ۱۰۰ — تا کی ز غم تو رخ به خون شوید دل
- شمارهٔ ۱۰۵ — هر جوی که از چهره به ناخن کندم
- شمارهٔ ۱۰۶ — چندان که به کار خویش وا می‌بینم
- شمارهٔ ۱۰۷ — تا در چشمی، برفت خواب از چشمم
- شمارهٔ ۱۰۸ — شاگرد گره زنان موی تو منم
- شمارهٔ ۱۰۹ — در وصف تو بسیار سخن رانده‌ایم
- شمارهٔ ۱۱۱ — لعل تو مکیدن آرزو می‌کردم
- شمارهٔ ۱۱۲ — من عهد تو سخت سست می‌دانستم
- شمارهٔ ۱۱۳ — در کوی خرابات یکی درویشم
- شمارهٔ ۱۱۰ — هر شب ز غمت تازه عذابی بینم
- شمارهٔ ۱۱۴ — برخیز و بیا که حجره پرداخته‌ام
- شمارهٔ ۱۱۸ — زرد است ز عشق خاک‌بیزی رویم
- شمارهٔ ۱۲۱ — ما مرد مئیم و در خرابات مقیم
- شمارهٔ ۱۱۵ — هم مستم و هم غلام سرمستانم
- شمارهٔ ۱۱۶ — یک دست به مصحفیم و یک دست به جام
- شمارهٔ ۱۱۹ — قصاب منی و در غمت می‌جوشم
- شمارهٔ ۱۱۷ — با ابر همیشه در عتابش بینم
- شمارهٔ ۱۲۰ — تن با تو به خواری ای صنم درندهم