مهستی گنجوی
زندگی‌نامهٔ مهستی گنجوی
مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گنجور اضافه شده است (اطلاعات بیشتر).
آثار مهستی گنجوی
شعرهای مهستی گنجوی
- شمارهٔ ۱ — چون اشتیاق من به تو افزون ز شرح بود
- شمارهٔ ۳ — طفل اشکم مدام در نظر است
- شمارهٔ ۵ — آن خال عنبرین که نگارم به رو زده
- شمارهٔ ۲ — جام را در کف دست تو نشست دگر است
- شمارهٔ ۶ — ای دل از عشق گر دمی یابی
- شمارهٔ ۷ — از من طمع وصال داری
- شمارهٔ ۸ — کاشکی انگشتوانش بودمی
- شمارهٔ ۴ — در فغانم از دل دیر آشنای خویشتن
- شمارهٔ ۹ — شبی در برت گر بیاسودمی
- شمارهٔ ۳ - لغز از مهستی — آن دزد چون بود که به خانه درون شود
- شمارهٔ ۴ — آخر زمان که طبع حکیمان نگون شود
- شمارهٔ ۲ — صابرا نامهٔ گرامی تو
- شمارهٔ ۵ — باید سه هزار سال کز چشمه حور
- شمارهٔ ۷ - مناظره ادبی — مؤلف تذکره آفتاب عالمتاب درباره مَهْسَتی میگوید: در موزونی طبیعت و قد و قامت و تناسب اعضا و لفظ و معنی و حسن صورت و محبت سرآمد اقران و سرخیل لولیان زمان بود. سلطان سنجر سلجوقی و بنظر بعضی بابر پادشاه فریفته حسن و جمال و شیفته غنج و دلال آن بدیعه الجم
- شمارهٔ ۶ — چون خواهم رفت بی تو چندین منزل
- شمارهٔ ۱ — در این زمانه عطا و کرم مخواه از کس
- شمارهٔ ۱۲ — طیبتی نیک گویمت بشنو
- شمارهٔ ۱۴ — ندانم ترا «تاج دین» یاد هست
- شمارهٔ ۱۵ — در آن شه‌ره دیو کز پس نهیب
- شمارهٔ ۸ — شبی به طنز گفتم به خواجه پور خطیب
- شمارهٔ ۱۱ — بس سپوزید خواجه خاتون را
- شمارهٔ ۹ — از جماع نره خر بر ماده خر
- شمارهٔ ۱۰ — گر بیفتد یک سر مویی ز خاتون زمان
- شمارهٔ ۱۳ — از رسول بزرگ، واعظ شهر