مهستی گنجوی
زندگی‌نامهٔ مهستی گنجوی
مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گنجور اضافه شده است (اطلاعات بیشتر).
آثار مهستی گنجوی
شعرهای مهستی گنجوی
- شمارهٔ ۲۹ — چون دلبر من بنزد فصّاد نشست
- شمارهٔ ۳۱ — آن بت که رخش رشک گل یاسمن است
- شمارهٔ ۳۳ — در آتش دل پریر بودم به نهفت
- شمارهٔ ۲۶ — کار از لب خشک و دیده تر بگذشت
- شمارهٔ ۳۲ — در مرو پریر لاله آتش انگیخت
- شمارهٔ ۲۸ — پیش در آن کودک قصاب گویست
- شمارهٔ ۲۷ — در بتکده پیش بت تحیات خوش است
- شمارهٔ ۳۰ — آتش بوزید و جامه شوم بسوخت
- شمارهٔ ۴۱ — ای چرخ و فلک خرابی از کینه تست
- شمارهٔ ۳۶ — آن کودک قصاب دکان می آراست
- شمارهٔ ۳۵ — آتش چو زدی پریر، در ما پیوست
- شمارهٔ ۴۰ — ایام چو آتشکده در سینه ماست
- شمارهٔ ۳۴ — لاله چو پریر آتش شور انگیخت
- شمارهٔ ۳۸ — جوله پسری که جان و دل خسته اوست
- شمارهٔ ۳۷ — آن کودک نعلبند و داس اندر دست
- شمارهٔ ۳۹ — نوشین لب او دوش به لالا می‌گفت
- شمارهٔ ۴۲ — بر عارض یار من سپهر از انگَشت
- شمارهٔ ۴۴ — قاضی چو زنش حامله شد زار گریست
- شمارهٔ ۴۷ — چون باد که هر زمان ز سوئی بجهد
- شمارهٔ ۴۶ — چشمم چو به چشم خویش چشم تو بدید
- شمارهٔ ۴۳ — تا بر زنخ تو آشنا شد ریشت
- شمارهٔ ۴۵ — . . . چاه عقیقیست پناهی دهدت
- شمارهٔ ۴۸ — در غربت اگرچه بخت همره نبود
- شمارهٔ ۴۹ — گفتم می خوشگوار پیش آور زود