مهستی گنجوی
زندگی‌نامهٔ مهستی گنجوی
مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گنجور اضافه شده است (اطلاعات بیشتر).
آثار مهستی گنجوی
شعرهای مهستی گنجوی
- شمارهٔ ۸ — جانا دل مسکین من این کی پنداشت
- شمارهٔ ۹ — خط بین که فلک بر رخ دلخواه نبشت
- شمارهٔ ۲ — دی گفتمش آن خوش پسر درزی را
- شمارهٔ ۵ — با خلق به داوری بود قاضی چرخ
- شمارهٔ ۳ — ای ترک پسر به حرمتت ننگریا
- شمارهٔ ۴ — حمامی را بگو گرت هست صواب
- شمارهٔ ۷ — چون نیست ز هرچه هست جز باد به دست
- شمارهٔ ۶ — گفتی که مرا بیتو بسی غمخواره است
- شمارهٔ ۱۲ — در دایره‌ای که آمد و رفتن ماست
- شمارهٔ ۱۳ — در عالم عشق تا دلم سلطان گشت
- شمارهٔ ۱۶ — هنگام صبوح، گر بت حور سرشت
- شمارهٔ ۱۰ — در طاس فلک نقش قضا و قدر است
- شمارهٔ ۱۱ — در طاس فلک جرعه شادی و غم است
- شمارهٔ ۱۴ — دریای سرشک دیده پر نم ماست
- شمارهٔ ۱۵ — چون ابر به نوروز رخ سبزه بشست
- شمارهٔ ۱۷ — چون با دل تو نیست وفا در یک پوست
- شمارهٔ ۲۲ — شبها که به ناز با تو خفتم همه رفت
- شمارهٔ ۲۴ — آوازه گل در انجمن چیزی ماست
- شمارهٔ ۲۵ — افسوس که اطراف گلت خار گرفت
- شمارهٔ ۲۳ — قصاب یکی دنبه برآورد ز پوست
- شمارهٔ ۱۹ — تا شاه رخت ملک بهاری بگرفت
- شمارهٔ ۲۱ — ما را به دم پیر نگه نتوان داشت
- شمارهٔ ۱۸ — در عالم جان خطبه به نام خط اوست
- شمارهٔ ۲۰ — این خوش پسران که اصلشان از چکل است