اوحدی مراغه‌ای
زاده ۶۷۳ – درگذشته ۷۳۸ هجری قمری، مراغه
آثار اوحدی مراغه‌ای
شعرهای اوحدی مراغه‌ای
- غزل شمارهٔ ۳۶۸ — مرا کجا سر زلفت به زیر چنگ آید؟
- غزل شمارهٔ ۳۷۰ — دیریست که یار ما نمی‌آید
- غزل شمارهٔ ۳۷۱ — دلی که در سر زلف شما همی آید
- غزل شمارهٔ ۳۷۴ — نالهٔ بلبل شوریده به جایی برسید
- غزل شمارهٔ ۳۷۲ — دل می‌برد امشب ز من آن ماه، بگیرید
- غزل شمارهٔ ۳۷۵ — من کشتهٔ عشقم،خبرم هیچ مپرسید
- غزل شمارهٔ ۳۷۳ — باز پیوند، که دوری به نهایت برسید
- غزل شمارهٔ ۳۶۹ — سحر گه چون نسیم زلف آن دلدار می‌آید
- غزل شمارهٔ ۳۷۶ — دوشم فغان و ناله به هفت آسمان رسید
- غزل شمارهٔ ۳۷۷ — ای مردم کور، این چه بهارست ببینید
- غزل شمارهٔ ۳۷۸ — هر که از برگ و از نوا گوید
- غزل شمارهٔ ۳۸۲ — ما بغیر از یار اول کس نمیگیریم یار
- غزل شمارهٔ ۳۸۱ — بگشای ز رخ نقاب دیدار
- غزل شمارهٔ ۳۸۰ — وقت گلست، ای غلام، روز می است، ای پسر
- غزل شمارهٔ ۳۸۳ — مگذر ای ساربان، ز منزل یار
- غزل شمارهٔ ۳۷۹ — به حسن عارض چون ماه و زیب چهرهٔ‌چون خور
- غزل شمارهٔ ۳۸۴ — هر دم برم به گریه پناه از فراق یار
- غزل شمارهٔ ۳۸۵ — تن به تو دادم، دل و جانش مبر
- غزل شمارهٔ ۳۸۶ — از باده در فصل خزان افتان و خیزان نیک‌تر
- غزل شمارهٔ ۳۸۷ — زلف مشکینت چو دامست، ای پسر
- غزل شمارهٔ ۳۸۸ — یک شبم دادی به عمری پیش خود بار، ای پسر
- غزل شمارهٔ ۳۹۱ — دلبر من بر گذشت همچو بهاری دگر
- غزل شمارهٔ ۳۸۹ — هیچ نقاشی نیامیزد چنین رنگ، ای پسر
- غزل شمارهٔ ۳۹۰ — من که خَمّارم، به مسجدها مده راهم دگر