اوحدی مراغه‌ای
زاده ۶۷۳ – درگذشته ۷۳۸ هجری قمری، مراغه
آثار اوحدی مراغه‌ای
شعرهای اوحدی مراغه‌ای
- رباعی شمارهٔ ۳۸ — زلفت چو شب و چهره چو روزی نیکوست
- رباعی شمارهٔ ۳۶ — رویت، که به خوبی گل خندان منست
- رباعی شمارهٔ ۳۹ — مقصود ز هر حدیث و هر زمزمه اوست
- رباعی شمارهٔ ۴۲ — دلدار چو در سینه دل نرم نداشت
- رباعی شمارهٔ ۳۷ — جانا، دلم از فراق رویت خونست
- رباعی شمارهٔ ۳۵ — دل بندهٔ بوی عنبر آمیز گلست
- رباعی شمارهٔ ۴۱ — با ما دمش ار به مهر یکتاست بهست
- رباعی شمارهٔ ۴۰ — ای آنکه ترا قوت هر بیشی هست
- رباعی شمارهٔ ۴۳ — ای طلعتِ نور گسترت بدرِ بهشت
- رباعی شمارهٔ ۴۴ — باد سحری چو غنچه را لب بشکافت
- رباعی شمارهٔ ۴۵ — دل در غم او بکاست، می‌باید گفت
- رباعی شمارهٔ ۴۷ — شد درد بر پای فلک فرسایت
- رباعی شمارهٔ ۴۸ — ای پیش تو ماه تا به ماهی همه هیچ
- رباعی شمارهٔ ۴۹ — بنمود بمن یار میان، یعنی هیچ
- رباعی شمارهٔ ۴۶ — با یار ز نیک و بد نمی‌باید گفت
- رباعی شمارهٔ ۵۰ — دل بندهٔ بند سنبل پست تو باد!
- رباعی شمارهٔ ۵۴ — خورشید که خاک ازو چو زر می‌گردد
- رباعی شمارهٔ ۵۵ — بر نطع تو اسب شیرکاری گردد
- رباعی شمارهٔ ۵۷ — هر کس که ز کبر و عجب باری دارد
- رباعی شمارهٔ ۵۶ — شطرنج تو ما را به شط رنج سپرد
- رباعی شمارهٔ ۵۱ — صد را، رخت از هیچ الم زرد مباد!
- رباعی شمارهٔ ۵۲ — شمع از دل سوزنده خبر خواهد داد
- رباعی شمارهٔ ۵۸ — دستارچه حسنی و جمالی دارد
- رباعی شمارهٔ ۵۳ — گل را، که صبا، مرغ‌صفت بال گشاد