رضی‌الدین آرتیمانی
زندگی‌نامهٔ رضی‌الدین آرتیمانی
میرزا محمد رضی معروف به میررضی آرتیمانی از شاعران و عارفان مشهور زمان صفویه است که در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان به دنیا آمد. در ایام جوانی به همدان عزیمت و در آنجا مشغول تحصیل شد و در سلک شاگردان میرمرشد بروجردی درآمد. میررضی به علت شایستگی وافری که داشت زود مورد توجه شاه عباس صفوی قرار گرفت و در جمع منشیان و میرزایان شاه در آمد و به همین دلیل بود که داماد خاندان بزرگ صفوی شد. او در سال ۱۰۳۷ هجری قمری دیده از جهان فرو بست. او را در محل خانقاهش در تویسرکان به خاک سپردند. از او حدود ۱۲۰۰ بیت شعر به جا مانده که معروفترین آنها ساقی نامهٔ اوست.
آثار رضی‌الدین آرتیمانی
شعرهای رضی‌الدین آرتیمانی
- شمارهٔ ۶ - قصیده — شد از فروغ شاه صفی گلستان جهان
- شمارهٔ ۴ - در بند تقدیر — هیچ کاری نشد به تدبیرم
- شمارهٔ ۳ - چشم تو — بسکه بر سر زدم ز فرقت یار
- شمارهٔ ۵ - قصیده — چون نام لب تو بر زبان رانم
- رباعی شماره ۲ — در دین حق ار نبوده‌ای مادر زا
- رباعی شماره ۱ — باز آ باز آ، چو روح در تن باز آ
- رباعی شماره ۳ — شوخی که تمام پای بستم او را
- رباعی شماره ۴ — از بس در سر هوای آن دوست مرا
- رباعی شماره ۶ — رفتم بر آن نگار سیمین غبغب
- رباعی شماره ۵ — ای عشق به حسن دیده در ساز مرا
- رباعی شماره ۷ — هرگز دل خون گشته‌ام از غم نگرفت
- رباعی شماره ۸ — ای گشته تو را صفات، مانع از ذات
- رباعی شماره ۹ — آهم ز فراز آسمٰانها بگذشت
- رباعی شماره ۱۱ — از کوتهی، ار عمر درازت هوس است
- رباعی شماره ۱۰ — سر کردهٔ اهل دانش و دید اینست
- رباعی شماره ۱۲ — بی عشق مباش اگر چه محض سخن است
- رباعی شماره ۱۴ — با درویشان کبر خود اندیش بد است
- رباعی شماره ۱۵ — یک حرف مگو اگر هزارت سخن است
- رباعی شماره ۱۶ — ای دل شادی به سوز ماتم این است
- رباعی شماره ۱۷ — ما را غم دی و محنت فردا نیست
- رباعی شماره ۱۸ — ای آن تو را بسی غم تنباکوست
- رباعی شماره ۲۰ — آنکو به زبان خلق جز عیب نداشت
- رباعی شماره ۱۳ — آن رند که در عالم دل آگاه است
- رباعی شماره ۱۹ — در عشق اگر جان بدهی، جان آنست