رضی‌الدین آرتیمانی
زندگی‌نامهٔ رضی‌الدین آرتیمانی
میرزا محمد رضی معروف به میررضی آرتیمانی از شاعران و عارفان مشهور زمان صفویه است که در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان به دنیا آمد. در ایام جوانی به همدان عزیمت و در آنجا مشغول تحصیل شد و در سلک شاگردان میرمرشد بروجردی درآمد. میررضی به علت شایستگی وافری که داشت زود مورد توجه شاه عباس صفوی قرار گرفت و در جمع منشیان و میرزایان شاه در آمد و به همین دلیل بود که داماد خاندان بزرگ صفوی شد. او در سال ۱۰۳۷ هجری قمری دیده از جهان فرو بست. او را در محل خانقاهش در تویسرکان به خاک سپردند. از او حدود ۱۲۰۰ بیت شعر به جا مانده که معروفترین آنها ساقی نامهٔ اوست.
آثار رضی‌الدین آرتیمانی
شعرهای رضی‌الدین آرتیمانی
- غزل شمارهٔ ۳۱ — سرم بالش تنم مفرش بسوزد
- غزل شمارهٔ ۲۵ — روی تو که رنگ از رخ گلهای چمن برد
- غزل شمارهٔ ۲۷ — جائی که به طاعات مباهات توان کرد
- غزل شمارهٔ ۳۰ — به من آن مه دگر امشب نسازد
- غزل شمارهٔ ۲۹ — گر نقاب از رخ آن صنم گیرد
- غزل شمارهٔ ۳۲ — حیف که اوقات ما تمام هبا شد
- غزل شمارهٔ ۲۸ — صبا هر گاه وصف آن پری کرد
- غزل شمارهٔ ۲۶ — نمیاید چو از دل بر زبان درد
- غزل شمارهٔ ۳۵ — ای کاش که سجاده به زنار فروشند
- غزل شمارهٔ ۳۷ — شب دوشم جمالی در نظر بود
- غزل شمارهٔ ۳۸ — شورش دوشین ما از می و ساغر نبود
- غزل شمارهٔ ۳۴ — مرا نه سر نه سامان آفریدند
- غزل شمارهٔ ۳۹ — چه خواهی ز دفتر تو ای خاک بر سر
- غزل شمارهٔ ۳۶ — مگر شور عشقت ز طغیان نشیند
- غزل شمارهٔ ۴۰ — آن برو رویست یا نور است یا قرص قمر
- غزل شمارهٔ ۳۳ — در روی تو دل به ما نمیمٰاند
- غزل شمارهٔ ۴۲ — چند ز دوران چرخ چند ز هجران یار
- غزل شمارهٔ ۴۳ — آن روی چون ماه آن زلف چون مار
- غزل شمارهٔ ۴۵ — ای عشق نگویم که به جای خوشم انداز
- غزل شمارهٔ ۴۴ — شور عشقی کرده بازم بیقرار
- غزل شمارهٔ ۴۱ — بی‌پرده برون میا که بسیار
- غزل شمارهٔ ۴۸ — بهوش باش که در بارگاه رد و قبول
- غزل شمارهٔ ۴۶ — چه شور افتاده در دلها ز شیرین لعل خندانش
- غزل شمارهٔ ۴۷ — مرا چگونه نباشد حضور عیش و فراغ