رضی‌الدین آرتیمانی
زندگی‌نامهٔ رضی‌الدین آرتیمانی
میرزا محمد رضی معروف به میررضی آرتیمانی از شاعران و عارفان مشهور زمان صفویه است که در نیمه دوم قرن دهم هجری قمری در روستای آرتیمان از توابع تویسرکان به دنیا آمد. در ایام جوانی به همدان عزیمت و در آنجا مشغول تحصیل شد و در سلک شاگردان میرمرشد بروجردی درآمد. میررضی به علت شایستگی وافری که داشت زود مورد توجه شاه عباس صفوی قرار گرفت و در جمع منشیان و میرزایان شاه در آمد و به همین دلیل بود که داماد خاندان بزرگ صفوی شد. او در سال ۱۰۳۷ هجری قمری دیده از جهان فرو بست. او را در محل خانقاهش در تویسرکان به خاک سپردند. از او حدود ۱۲۰۰ بیت شعر به جا مانده که معروفترین آنها ساقی نامهٔ اوست.
آثار رضی‌الدین آرتیمانی
شعرهای رضی‌الدین آرتیمانی
- غزل شمارهٔ ۷۴ — روی یار است یا گل نسرین
- غزل شمارهٔ ۷۳ — مرا دستی است بالا دست گردون
- غزل شمارهٔ ۷۶ — تو بدین چشم شوخ و روی چو ماه
- غزل شمارهٔ ۷۷ — ای کاش که بود ما نبودی
- غزل شمارهٔ ۷۵ — نتوان گذشتن آسان از آن کو
- غزل شمارهٔ ۸۰ — ای که به جز دلبری تو کار نداری
- غزل شمارهٔ ۷۸ — کیم از جان خود سیری ز عمر خویش بیزاری
- غزل شمارهٔ ۷۹ — این نگه و چشم و زلف و رو که تو داری
- غزل شمارهٔ ۸۳ — چه التفات به خار و خس چمن داری
- غزل شمارهٔ ۸۴ — ای راندهٔ درگاه تو خواری و عزیزی
- غزل شمارهٔ ۸۱ — خوشتر ز بهشتی و بهٰاری
- غزل شمارهٔ ۸۶ — بهار و باده و عشق و جوانی
- غزل شمارهٔ ۸۵ — چشمم افتاد بر جمٰال کسی
- غزل شمارهٔ ۸۷ — نه رسم دیر و نه آیین کعبه می‌دانی
- غزل شمارهٔ ۸۲ — نمیدانی تو رسم دوست داری
- غزل شمارهٔ ۸۸ — ای که در ره عرفان مستمند برهانی
- غزل شمارهٔ ۹۰ — چند دلهای مبتلا شکنی
- غزل شمارهٔ ۹۱ — نگاهی دیدم از چشم سیاهی
- غزل شمارهٔ ۹۴ — درین بوستانم نه هایی نه هویی
- غزل شمارهٔ ۹۲ — نرگست آن کند به شهلائی
- غزل شمارهٔ ۹۳ — از لطف چو در نظر نمی‌آیی
- غزل شمارهٔ ۸۹ — هجران اگر نکردی آهنگ زندگانی
- شمارهٔ ۱ - کوی عشق — در خرابات مجانین کن گذر
- شمارهٔ ۲ - در مَدح مولای متقیان علی علیه السلام — دگر چه شد که دلم بر کشید ناله زار