سلمان ساوجی
زندگی‌نامهٔ سلمان ساوجی
خواجه جمال الدین سلمان ابن خواجه علاءالدین محمد مشهور به سلمان ساوجی در دههٔ اول قرن هشتم هجری در ساوه متولد شد. وی ابتدا در خدمت خواجه غیاث الدین محمد و سلطان ابوسعید بهادر خان بوده و پس ازبر هم خوردن اساس سلطنت ایلخانان واقعی به خدمت امرای جلایر پیوست. دلشاد خاتون همسر شیخ حسن بزرگ نسبت به سلمان کمال توجه و محبت را داشت و تربیت فرزندش سلطان اویس را به او واگذار کرد. وی در اواخر عمر منزوی شد و به زادگاه خود بازگشت و در همانجا در سال ۷۷۸ هجری قمری دار فانی را وداع گفت. از وی علاوه بر دیوان قصاید و غزلیات و مقطعات، دو مثنوی به نام «جمشید و خورشید» و «فراقنامه» به جای مانده است.
آثار سلمان ساوجی
شعرهای سلمان ساوجی
- قطعه شمارهٔ ۱۹ — شهی که شنقر عنقا شکار او را ماه
- قطعه شمارهٔ ۲۱ — الا ای آفتاب مشرق فضل
- قطعه شمارهٔ ۱۶ — ای سرفراز شهی کز بن دندان چو خلال
- قطعه شمارهٔ ۱۵ — چشم و چراغ شرع که ذات منورت
- قطعه شمارهٔ ۱۷ — به نسب نیست نسبت مردم
- قطعه شمارهٔ ۲۲ — ای جهانگیری که وقت رفتن و باز آمدن
- قطعه شمارهٔ ۲۰ — زهی آصف کز صفاتی کز کفایت
- قطعه شمارهٔ ۱۸ — تاج بخش خسروان شاهی کز آب تیغ او
- قطعه شمارهٔ ۲۴ — پادشاها ز عمر خویش مرا
- قطعه شمارهٔ ۲۶ — می که نفع است درو در خوردست
- قطعه شمارهٔ ۲۵ — دادند اشتری دو سه نواب شه مرا
- قطعه شمارهٔ ۲۷ — دیدن خواجگان بلایی بود
- قطعه شمارهٔ ۲۹ — شاها یقین که مدح و ثنای تو برترست
- قطعه شمارهٔ ۲۸ — دیدمش دوش رخ تراشیده
- قطعه شمارهٔ ۲۳ — تا مادر زمانه بتایید نه پدر
- قطعه شمارهٔ ۳۰ — چون به قشلاق قرا باغ آمدیم
- قطعه شمارهٔ ۳۱ — پادشاها خواست کردن جانم استقبال تو
- قطعه شمارهٔ ۳۳ — صاحب قران دور فلک خواجه تاج الدین
- قطعه شمارهٔ ۳۷ — وزیرا جهان قحبه بی وفاست
- قطعه شمارهٔ ۳۲ — بلقیس ثانی ای که صد پایه رای تو
- قطعه شمارهٔ ۳۸ — خواجه از قول باز می‌گردد
- قطعه شمارهٔ ۳۴ — ایا سحاب نوالی که ابر دریا دل
- قطعه شمارهٔ ۳۵ — پادشاها مهد عالی می‌رود سوی شکار
- قطعه شمارهٔ ۳۶ — ای جهانبشخ جوانبختی که اهل فضا را