سلمان ساوجی
زندگی‌نامهٔ سلمان ساوجی
خواجه جمال الدین سلمان ابن خواجه علاءالدین محمد مشهور به سلمان ساوجی در دههٔ اول قرن هشتم هجری در ساوه متولد شد. وی ابتدا در خدمت خواجه غیاث الدین محمد و سلطان ابوسعید بهادر خان بوده و پس ازبر هم خوردن اساس سلطنت ایلخانان واقعی به خدمت امرای جلایر پیوست. دلشاد خاتون همسر شیخ حسن بزرگ نسبت به سلمان کمال توجه و محبت را داشت و تربیت فرزندش سلطان اویس را به او واگذار کرد. وی در اواخر عمر منزوی شد و به زادگاه خود بازگشت و در همانجا در سال ۷۷۸ هجری قمری دار فانی را وداع گفت. از وی علاوه بر دیوان قصاید و غزلیات و مقطعات، دو مثنوی به نام «جمشید و خورشید» و «فراقنامه» به جای مانده است.
آثار سلمان ساوجی
شعرهای سلمان ساوجی
- قطعه شمارهٔ ۴۳ — ای خیام دولتت برکنده دور آسمان
- قطعه شمارهٔ ۴۵ — ای وجودت سبب راحت و آسایش خلق
- قطعه شمارهٔ ۴۴ — کنار حرص الا پر کجا توانی کرد
- قطعه شمارهٔ ۴۶ — ای یاد حضرتت چو قدح مایه نشاط
- قطعه شمارهٔ ۴۱ — صدر عالی، کمال دولت و دین
- قطعه شمارهٔ ۳۹ — ز پیری جهان دیده کردم سوالی
- قطعه شمارهٔ ۴۲ — پادشاها صبوح دولت تو
- قطعه شمارهٔ ۴۰ — مشیر ملک و صلاح زمانه عزالدین
- قطعه شمارهٔ ۴۹ — ایا شاهی که بر الواح گردون
- قطعه شمارهٔ ۵۰ — دیدی که محمد مظفر
- قطعه شمارهٔ ۵۴ — میر مسعود پیر گشت و هنوز
- قطعه شمارهٔ ۴۸ — شها قمری طوق‌دار تو آمد
- قطعه شمارهٔ ۵۱ — سپهر فضل و هنر شمس دین که شمس و قمر
- قطعه شمارهٔ ۴۷ — خدایگان وزیران ملک آصف عهد
- قطعه شمارهٔ ۵۳ — هدهد نامه رسان تاج کرامت بر سر
- قطعه شمارهٔ ۵۲ — ای شهنشاهی که این چرخ مقوس روز رزم
- قطعه شمارهٔ ۵۷ — من که باشم که شوی رنجه به پرسیدن من
- قطعه شمارهٔ ۵۶ — همنشین بدان مباش که نیک
- قطعه شمارهٔ ۵۵ — ایا کریم نهادی که پیش نعمت تو
- قطعه شمارهٔ ۵۹ — فراز تخت معانی چو کوس فضل زنم
- قطعه شمارهٔ ۶۰ — ای امیری که شهسوار فلک
- قطعه شمارهٔ ۶۲ — کریما گوش کن گفتار نغزم
- قطعه شمارهٔ ۶۱ — شاها مرا به اسبی موعود کرده بودی
- قطعه شمارهٔ ۵۸ — ای صاحبی که صاحب دیوان چرخ را