سلمان ساوجی
زندگی‌نامهٔ سلمان ساوجی
خواجه جمال الدین سلمان ابن خواجه علاءالدین محمد مشهور به سلمان ساوجی در دههٔ اول قرن هشتم هجری در ساوه متولد شد. وی ابتدا در خدمت خواجه غیاث الدین محمد و سلطان ابوسعید بهادر خان بوده و پس ازبر هم خوردن اساس سلطنت ایلخانان واقعی به خدمت امرای جلایر پیوست. دلشاد خاتون همسر شیخ حسن بزرگ نسبت به سلمان کمال توجه و محبت را داشت و تربیت فرزندش سلطان اویس را به او واگذار کرد. وی در اواخر عمر منزوی شد و به زادگاه خود بازگشت و در همانجا در سال ۷۷۸ هجری قمری دار فانی را وداع گفت. از وی علاوه بر دیوان قصاید و غزلیات و مقطعات، دو مثنوی به نام «جمشید و خورشید» و «فراقنامه» به جای مانده است.
آثار سلمان ساوجی
شعرهای سلمان ساوجی
- قطعه شمارهٔ ۶۷ — گرچه از اندیشه این واقعه
- قطعه شمارهٔ ۶۸ — ستاره کوکبه شاها که بنده از دل و جان
- قطعه شمارهٔ ۷۰ — نوکران میر حاج اختچی
- قطعه شمارهٔ ۶۹ — پادشاها بندگان درگه احسان تو
- قطعه شمارهٔ ۶۳ — سحاب بهر یمین پادشاه روی زمین
- قطعه شمارهٔ ۶۵ — گر چو گل خواهی که باشی سرخ روی
- قطعه شمارهٔ ۶۴ — ای شهنشاهی جوانبختی که در معراج جاه
- قطعه شمارهٔ ۶۶ — ایا ستاره سپاهی که آب شمشیرت
- قطعه شمارهٔ ۷۵ — خسروا نایبان استیفا
- قطعه شمارهٔ ۷۶ — آنانکه مقربان شاهند
- قطعه شمارهٔ ۷۸ — خسروا یاد می‌کنم هر دم
- قطعه شمارهٔ ۷۱ — عقل را گفتم که عمری پیش ازین چوپانیان
- قطعه شمارهٔ ۷۳ — صد را نوکرانت ز برو زیر شدند
- قطعه شمارهٔ ۷۴ — یا رب این قوم چه دم سرد و چه افسرده
- قطعه شمارهٔ ۷۷ — ای خداوندی که پیش طبع فیاضت سحاب
- قطعه شمارهٔ ۷۲ — خسروا این امیر کرمان چند
- قطعه شمارهٔ ۸۶ — خدایگانا چو شد اشارتت که رهی
- قطعه شمارهٔ ۸۴ — نفس من اگر چه جانبخش است
- قطعه شمارهٔ ۸۲ — ای خسروی که دست و دل کامگار تو
- قطعه شمارهٔ ۸۱ — دین پناها کی روا باشد که خلق از مستزاد
- قطعه شمارهٔ ۸۰ — شاها وزرایی که امینان امیرند
- قطعه شمارهٔ ۸۳ — اول آن است که چون نیت عزلت دارد
- قطعه شمارهٔ ۷۹ — ای مرغ جان طلب کن ازین آتشین قفس
- قطعه شمارهٔ ۸۵ — هلال غره دولت وجیه دولت و دین