شاه نعمت‌الله ولی
زندگی‌نامهٔ شاه نعمت‌الله ولی
سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.
آثار شاه نعمت‌الله ولی
شعرهای شاه نعمت‌الله ولی
- رباعی شمارهٔ ۱۵۰ — هر آینهٔ که در نظر می گذرد
- رباعی شمارهٔ ۱۵۱ — صد جان به فدای دلبران خواهم کرد
- رباعی شمارهٔ ۱۵۲ — در مجلس ما که ترک می نتوان کرد
- رباعی شمارهٔ ۱۵۴ — عالم همه پر ز نور سبحانی شد
- رباعی شمارهٔ ۱۵۳ — ای عقل بو که عشق خلاقی شد
- رباعی شمارهٔ ۱۴۷ — بودش به کمال خویش بودم بخشید
- رباعی شمارهٔ ۱۴۸ — در هر آنی مرا عطائی بخشید
- رباعی شمارهٔ ۱۴۹ — یک نقطه به ذات خود هویدا گردید
- رباعی شمارهٔ ۱۵۶ — تا داروی دردم سبب درمان شد
- رباعی شمارهٔ ۱۵۸ — ای دل بر او به پای جان باید شد
- رباعی شمارهٔ ۱۶۰ — دانستن علم دین شریعت باشد
- رباعی شمارهٔ ۱۵۷ — گر قطره نماند آب باقی باشد
- رباعی شمارهٔ ۱۶۲ — بگذر ز تجمل و تکبر بگذار
- رباعی شمارهٔ ۱۵۵ — از جود وجود عشق لا شی ، شی شد
- رباعی شمارهٔ ۱۵۹ — در ملک اگر شاه عراقی باشد
- رباعی شمارهٔ ۱۶۱ — سازنده اگرچه ساز نیکو سازد
- رباعی شمارهٔ ۱۶۴ — ما توبه به جام می شکستیم دگر
- رباعی شمارهٔ ۱۶۵ — عمری به خیال تو گذاریم دگر
- رباعی شمارهٔ ۱۶۷ — توحید دگر باشد و الحاد دگر
- رباعی شمارهٔ ۱۶۶ — توحید دگر باشد و الحاد دگر
- رباعی شمارهٔ ۱۷۰ — ای یار بیار جام و کامی بردار
- رباعی شمارهٔ ۱۶۹ — فرزند عزیز قرةالعین پدر
- رباعی شمارهٔ ۱۶۸ — برخیز خوش و از سر عالم بگذر
- رباعی شمارهٔ ۱۶۳ — میخانه ذوق در گشادیم دگر