شاه نعمت‌الله ولی
زندگی‌نامهٔ شاه نعمت‌الله ولی
سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.
آثار شاه نعمت‌الله ولی
شعرهای شاه نعمت‌الله ولی
- رباعی شمارهٔ ۱۲۷ — بلبل مست است و بوی گل می بوید
- رباعی شمارهٔ ۱۳۰ — آن روز که کار وصل را ساز آید
- رباعی شمارهٔ ۱۲۵ — هستی یکیست آنکه هستی شاید
- رباعی شمارهٔ ۱۲۶ — عینی به ظهور عین ها بنماید
- رباعی شمارهٔ ۱۲۳ — این لطف نگر که حق به موسی بنمود
- رباعی شمارهٔ ۱۲۸ — بلبل سخن از زبان گل می گوید
- رباعی شمارهٔ ۱۲۴ — انسان خوشی محققی پیش آید
- رباعی شمارهٔ ۱۲۹ — چون یوسف باد در چمن می آید
- رباعی شمارهٔ ۱۳۲ — بلبل و گل رونق بستان نبود
- رباعی شمارهٔ ۱۳۳ — ممکن به خودیش بود و جودی نبود
- رباعی شمارهٔ ۱۳۴ — عینی که ظهور کرد اعیان نبود
- رباعی شمارهٔ ۱۳۸ — کفر چو منی گزاف و آسان نبود
- رباعی شمارهٔ ۱۳۷ — بر تخت ولایت آن ولی شاه بود
- رباعی شمارهٔ ۱۳۵ — تقوی که در او اسم الهی نبود
- رباعی شمارهٔ ۱۳۱ — بی او ما را ظهور یارا نبود
- رباعی شمارهٔ ۱۳۶ — آن یار فقیر این و آنش نبود
- رباعی شمارهٔ ۱۳۹ — بر تخت ولایت آن ولی شاه بود
- رباعی شمارهٔ ۱۴۰ — در بحر محیط هر که او غرق بود
- رباعی شمارهٔ ۱۴۱ — با حکمت ما نصیر طوسی چه بود
- رباعی شمارهٔ ۱۴۲ — رندی که ز هر دو کون یکتا گردد
- رباعی شمارهٔ ۱۴۳ — یاری که چو ما لطف الهی دارد
- رباعی شمارهٔ ۱۴۵ — بر خاک درش هر که مقامی دارد
- رباعی شمارهٔ ۱۴۶ — محبوب جمال خود به آدم بخشید
- رباعی شمارهٔ ۱۴۴ — دل میل به صحبت نگاری دارد