شاه نعمت‌الله ولی
زندگی‌نامهٔ شاه نعمت‌الله ولی
سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.
آثار شاه نعمت‌الله ولی
شعرهای شاه نعمت‌الله ولی
- رباعی شمارهٔ ۹۹ — لطفش به کرم شهد و شهودم بخشید
- رباعی شمارهٔ ۱۰۰ — دلدار مرا کشت حیاتم بخشید
- رباعی شمارهٔ ۱۰۱ — نقشی و خیالیست که عالم خوانند
- رباعی شمارهٔ ۱۰۲ — توحید عوام عاقلان می دانند
- رباعی شمارهٔ ۱۰۵ — درد دل خسته دردمندان دانند
- رباعی شمارهٔ ۱۰۴ — آبست که در شیشه شرابش خوانند
- رباعی شمارهٔ ۱۰۳ — رندان ز وجود وز عدم دم نزنند
- رباعی شمارهٔ ۱۰۶ — در پای تو سروران سر انداخته اند
- رباعی شمارهٔ ۱۰۸ — یک عالم از آب و گل بپرداخته اند
- رباعی شمارهٔ ۱۱۰ — خاک در میخانه مگر بیخته اند
- رباعی شمارهٔ ۱۰۹ — ملک و ملکوت با هم آمیخته اند
- رباعی شمارهٔ ۱۱۱ — هر باده که از حضرت الله دهند
- رباعی شمارهٔ ۱۱۴ — گر علم به تعلیم الهی یابند
- رباعی شمارهٔ ۱۱۳ — بی اسم کسی درک مسما نکند
- رباعی شمارهٔ ۱۰۷ — از آتش عشق شمعی افروخته اند
- رباعی شمارهٔ ۱۱۲ — رند آن باشد که میل هستی نکند
- رباعی شمارهٔ ۱۱۷ — در عشق تو شادی و غمم هیچ نماند
- رباعی شمارهٔ ۱۲۰ — آب است که جان ما از او می یابد
- رباعی شمارهٔ ۱۱۸ — هر دل که به ذوق سرمدی خواهد بود
- رباعی شمارهٔ ۱۱۹ — فقری که از او غنای مطلق آید
- رباعی شمارهٔ ۱۲۲ — تا قدرت حق دری به عیسی بگشود
- رباعی شمارهٔ ۱۱۶ — یاری که مدام این سخن را خواند
- رباعی شمارهٔ ۱۲۱ — تا با تو توئی بود دوئی خواهد بود
- رباعی شمارهٔ ۱۱۵ — درویش و گدا مرتبهٔ جان چه کند