ابوالحسن فراهانی
درگذشته ۱۰۴۰ هجری قمری
زندگی‌نامهٔ ابوالحسن فراهانی
ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سدهٔ یازدهم و صاحب رسالهٔ «شرح مشکلات دیوان انوری» است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سدهٔ یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید. سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان امامقلی خان در آمد و کارش بالا گرفت. ولی آخرالامر بدگویان درباره‌اش سعایت کردند و به بهانهٔ حرکتی نامناسب به فرمان امامقلی خان به قتل رسید. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار ابوالحسن فراهانی
شعرهای ابوالحسن فراهانی
- شمارهٔ ۸ — دور از رخت ای سرو قد شکر لب
- شمارهٔ ۷ — از عمر من آن چه کاهد ای حور نسب
- شمارهٔ ۲ — زلف و رخ یار مبتلا داشت مرا
- شمارهٔ ۹ — از آتش چهره چون برانداخت نقاب
- شمارهٔ ۶ — ای مردم چشمم چه وبال است تو را
- شمارهٔ ۳ — جانا از رشک می سپارم جان را
- شمارهٔ ۴ — با دیده بی خون که نه بینم آن را
- شمارهٔ ۵ — چشم تو که با جهان عتاب است او را
- شمارهٔ ۱۴ — ای شعر تو چون حسن سراپا همه زیب
- شمارهٔ ۱۵ — عیب ست بد اب پاک شوینده عیب
- شمارهٔ ۱۷ — فردا که حیات تازه گیرند اموات
- شمارهٔ ۱۳ — شعری که ازو گرفت نه گردون زیب
- شمارهٔ ۱۶ — تا روشن شد دیده ام از رقعه دوست
- شمارهٔ ۱۱ — چشم زین پیش ای بت خورشید جناب
- شمارهٔ ۱۰ — این باران ست و برق ظاهر ز سحاب
- شمارهٔ ۱۲ — ای شاهد جود از تو در زیر نقاب
- شمارهٔ ۲۰ — چون شیشه شکسته شد بهرحال که هست
- شمارهٔ ۲۱ — هرچند که گویند به من پیوست
- شمارهٔ ۲۳ — حوری که به زعم او چو او نایاب است
- شمارهٔ ۲۴ — آن غنچه که عالمی ازو در تاب است
- شمارهٔ ۱۸ — مشک است به گرد نقطه پرگارت
- شمارهٔ ۲۵ — در جلوه چو سرو قدت ای یار کجاست
- شمارهٔ ۱۹ — گویند کسان جمله چه هشیار و چه مست
- شمارهٔ ۲۲ — جز علم و عمل که همدم روز جزاست