ابوالحسن فراهانی
درگذشته ۱۰۴۰ هجری قمری
زندگی‌نامهٔ ابوالحسن فراهانی
ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سدهٔ یازدهم و صاحب رسالهٔ «شرح مشکلات دیوان انوری» است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سدهٔ یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید. سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان امامقلی خان در آمد و کارش بالا گرفت. ولی آخرالامر بدگویان درباره‌اش سعایت کردند و به بهانهٔ حرکتی نامناسب به فرمان امامقلی خان به قتل رسید. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار ابوالحسن فراهانی
شعرهای ابوالحسن فراهانی
- شمارهٔ ۲۶ — با من که ز ناله ام فلک برحذر است
- شمارهٔ ۲۷ — گفتم سفری کنم اگر تقدیرست
- شمارهٔ ۳۰ — امشب که رخش خانه فروز من و تست
- شمارهٔ ۲۹ — دل سیر شد از تو خوب رویی می خواست
- شمارهٔ ۲۸ — صد رخنه به دل هر دمم از صد نیش است
- شمارهٔ ۳۲ — گفتی چشمم از چه خضبال است ای دوست
- شمارهٔ ۳۱ — دانی که چرا نمی توان دید ای دوست
- شمارهٔ ۳۳ — هرچند که من ناکس و دونم ای دوست
- شمارهٔ ۳۵ — ما را در دل جز آن گل رعنا نیست
- شمارهٔ ۳۷ — ای آن که به جز غم تو دل خواهم نیست
- شمارهٔ ۳۸ — آن شوخ که عشق سهل کاری پنداشت
- شمارهٔ ۳۴ — از دلبر من حدیث گرمی سخنی ست
- شمارهٔ ۳۶ — حاصل از ریش وصیه جزء پشمت نیست
- شمارهٔ ۳۹ — چون عشق دل رمیده از ما بگرفت
- شمارهٔ ۴۰ — ای میر که دامن دلت غم نگرفت
- شمارهٔ ۴۱ — افسوس که از کنار من یاری رفت
- شمارهٔ ۴۴ — دانی زچه شد و قف تعرض جانت
- شمارهٔ ۴۵ — هرچند پسر مرتبه عالی افتاد
- شمارهٔ ۴۲ — دل رویش را رشک نگارستان گفت
- شمارهٔ ۴۶ — در عالم تنگ عرصه سفله نهاد
- شمارهٔ ۴۳ — آن میر که خویش را کلامی می گفت
- شمارهٔ ۴۷ — بی روی تو جان محنت اندوز مباد
- شمارهٔ ۴۹ — از دیده ی من چو دل برون می افتد
- شمارهٔ ۴۸ — تنها نه به خون این دل مفتون خسبد