ابوالحسن فراهانی
درگذشته ۱۰۴۰ هجری قمری
زندگی‌نامهٔ ابوالحسن فراهانی
ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سدهٔ یازدهم و صاحب رسالهٔ «شرح مشکلات دیوان انوری» است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سدهٔ یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید. سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان امامقلی خان در آمد و کارش بالا گرفت. ولی آخرالامر بدگویان درباره‌اش سعایت کردند و به بهانهٔ حرکتی نامناسب به فرمان امامقلی خان به قتل رسید. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار ابوالحسن فراهانی
شعرهای ابوالحسن فراهانی
- شمارهٔ ۱۵ — به رنج از ناله ای کردم کسی که بی سبب نالد
- شمارهٔ ۱۶ — بس که در کوی تو چشمم گریه بسیار کرد
- شمارهٔ ۱۷ — دل ترک عشق آن بت دلجو نمی‌کند
- شمارهٔ ۱۸ — آن که بی پرواییش هردم مرا رسوا کند
- شمارهٔ ۱۹ — جفا کن تا توانی برق من، خرمن نمی‌سوزد
- شمارهٔ ۱۴ — دل همان غمناک و شد در عشق چشم من سفید
- شمارهٔ ۲۰ — کس چرا در قتل چون من بی کسی حیران بود
- شمارهٔ ۲۱ — مرا دلی ست که هرگز ندیدم او را شاد
- شمارهٔ ۲۴ — دلارامی که باکن رام بود از من رمید آخر
- شمارهٔ ۲۳ — بخت تارم سایه ای گر بر شب تار افکند
- شمارهٔ ۲۷ — از تو ممنونم اگر از مژه خون می‌ریزم
- شمارهٔ ۲۵ — ناصِحا از عشق منع مکن بار دگر
- شمارهٔ ۲۹ — نشنیده‌ام مشکی چو آن زلف و نه جایی دیده‌ام
- شمارهٔ ۲۶ — زان نبینم چشم خود کز گریه پرشد دامنش
- شمارهٔ ۲۸ — چه سود ای باغبان از رخصت سیر گلستانم
- شمارهٔ ۲۲ — کجا قاصد برم با نامه آن دلستان آید
- شمارهٔ ۳۰ — خوشم که جا به سر کوی دلستان دارم
- شمارهٔ ۳۶ — عقل می گوید بحرف عشق ترک دیدن مکن
- شمارهٔ ۳۷ — تا به کی پنهان زما ای آب حیوان زیستن
- شمارهٔ ۳۴ — سوخت محرومی دیدار چنان پیکر من
- شمارهٔ ۳۵ — نگذرد روزی که از اشک جهان پیمای من
- شمارهٔ ۳۱ — گهی از داغ لذت گه زچاک پیرهن دزدم
- شمارهٔ ۳۲ — چاره داغ گرفتم که به مرهم سازم
- شمارهٔ ۳۳ — دلیرم کرد در سودای عشقش ترک جان کردن