ابوالحسن فراهانی
درگذشته ۱۰۴۰ هجری قمری
زندگی‌نامهٔ ابوالحسن فراهانی
ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سدهٔ یازدهم و صاحب رسالهٔ «شرح مشکلات دیوان انوری» است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سدهٔ یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید. سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان امامقلی خان در آمد و کارش بالا گرفت. ولی آخرالامر بدگویان درباره‌اش سعایت کردند و به بهانهٔ حرکتی نامناسب به فرمان امامقلی خان به قتل رسید. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار ابوالحسن فراهانی
شعرهای ابوالحسن فراهانی
- شمارهٔ ۵۲ — گر زان که فلک اهل دلی نگذارد
- شمارهٔ ۵۰ — آن شوخ که دل ز مهر و مه میدزدد
- شمارهٔ ۵۶ — افسوس که بخت بد کم اقبالی کرد
- شمارهٔ ۵۷ — در سینه ز جوش خون دل دردا مرد
- شمارهٔ ۵۱ — شوخی که کنون دوری من نپسندد
- شمارهٔ ۵۳ — هرچند دلم غم تو خون میبارد
- شمارهٔ ۵۴ — بیچاره دلم راه به کاری نبرد
- شمارهٔ ۵۵ — روزم به غم و شبم به شب میگذرد
- شمارهٔ ۵۸ — آن چشم که خون خلق در خواب خورد
- شمارهٔ ۶۰ — چون بر رخت آن زلف پریشان لرزد
- شمارهٔ ۶۱ — شوخی که مرا درگه و بیگه سوزد
- شمارهٔ ۶۲ — آن تازه نهال چند سرکش باشد
- شمارهٔ ۶۳ — چون کار تو دل شکستن من باشد
- شمارهٔ ۶۴ — تا کی رخم از گلاب گلگون باشد
- شمارهٔ ۶۵ — آن چشم که فتنه دل و دین باشد
- شمارهٔ ۵۹ — ای آن که غمت بدهر شور اندازد
- شمارهٔ ۶۶ — آن را که به ایزد سر و کاری باشد
- شمارهٔ ۶۸ — عاشق شب وصل یار هم درد کشد
- شمارهٔ ۶۷ — هر روز دلم را اسیر خالی باشد
- شمارهٔ ۷۰ — شوخی که دلش داغ دل گلشن شد
- شمارهٔ ۷۳ — دونی دو که مردهای بنگ و برشند
- شمارهٔ ۷۲ — شوخی که جفا به از وفا میداند
- شمارهٔ ۶۹ — تا یار سیه بیهوش چو بخت من شد
- شمارهٔ ۷۱ — هرچند که عمر مایه ناز آمد