ابوالحسن فراهانی
درگذشته ۱۰۴۰ هجری قمری
زندگی‌نامهٔ ابوالحسن فراهانی
ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سدهٔ یازدهم و صاحب رسالهٔ «شرح مشکلات دیوان انوری» است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سدهٔ یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید. سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان امامقلی خان در آمد و کارش بالا گرفت. ولی آخرالامر بدگویان درباره‌اش سعایت کردند و به بهانهٔ حرکتی نامناسب به فرمان امامقلی خان به قتل رسید. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار ابوالحسن فراهانی
شعرهای ابوالحسن فراهانی
- شمارهٔ ۳۷ — اهل دنیا سخت نا اهلند گفتم ترکشان
- شمارهٔ ۳۵ — ای پسر گر هرزه خند و بی جا باشی چو گل
- شمارهٔ ۳۹ — شرط تأثیر ریاضت طینت پاک است و بس
- شمارهٔ ۴۰ — مال دنیا سایه است و اهل دنیا آفتاب
- شمارهٔ ۳۸ — شکل ماه نو بدیدم در میان کهکشان
- شمارهٔ ۴۲ — وصل بیش از هجر جان سوزد نبینی عندلیب
- شمارهٔ ۴۱ — شعله ی شوق تو از پا ننشیند به عبث
- شمارهٔ ۳۶ — گرچه مستی می کند از قید غم فارغ تو را
- شمارهٔ ۴۵ — رد صله ی خواجه نه زان بود که کم بود
- شمارهٔ ۴۴ — داده‌ام ایمان به کفر زلف آن ترسابچه
- شمارهٔ ۴۳ — چو بستم دیده دید از رخنه مژگان نظر رویش
- شمارهٔ ۱ — منع سودی نکند کاش نصیحت‌گر ما
- شمارهٔ ۲ — به گریه چشم تهی کی کند دل ما را
- شمارهٔ ۳ — غصه ی عالم نصیب جان ناشاد من است
- شمارهٔ ۴ — کسی که چشم مرا ابر نوبهار گرفت
- شمارهٔ ۵ — کسی نگفت که از شعله سوختن عیب است
- شمارهٔ ۱۱ — دل غمین بستاند که جان شاد دهد
- شمارهٔ ۱۳ — اگر نبیند سوی من ساقی چه سود ار می دهد
- شمارهٔ ۶ — به دشمنش نظر است به دوستان کین است
- شمارهٔ ۸ — نه جز توام دگری در دل خراب گذشت
- شمارهٔ ۷ — من سیه‌بختم نه تنها چرخ با من دشمن است
- شمارهٔ ۹ — باز از انجمن آن انجمن آرا برخواست
- شمارهٔ ۱۰ — یک نظر دیدم و دل با نیش مژگان خوگرفت
- شمارهٔ ۱۲ — میان ما و دل یارب چرا این ماجرا باشد