ادیب الممالک فراهانی

زندگی‌نامهٔ ادیب الممالک

محمدصادق پسر حاجی میرزا حسین فراهانی (زادهٔ ۱۱ مرداد ۱۲۳۹ هجری شمسی در گازران از توابع شهرستان خنداب در استان مرکزی - درگذشتهٔ ۱۲۹۶ هجری شمسی) ملقب به «ادیب‌الممالک فراهانی» و «امیرالشعرا»، و متخلص به «امیری»، شاعر، ادیب و روزنامه‌نگار دورهٔ مشروطه است.

آثار ادیب الممالک

• ادیب الممالک
  • دیوان اشعار

شعرهای ادیب الممالک

• شمارهٔ ۷۹ — عضدالدوله را ز بنده بگوی
• شمارهٔ ۸۳ — شاهین تیز پنجه زرین پرم پرید
• شمارهٔ ۸۴ — به دستش گاه تیغ و گاه خامه
• شمارهٔ ۸۵ — اندر پی اقتباس نورم
• شمارهٔ ۸۱ — آن را که پدر تجربت و فضل نیاموخت
• شمارهٔ ۸۲ — حکایت من و این کدخدا در این سامان
• شمارهٔ ۷۸ — گیرم که زبان به ناله نگشایم
• شمارهٔ ۸۷ - تهنیت — جهان فضل و کرم ای که وحش و طیر مدام
• شمارهٔ ۸۶ - به وزیر اوقاف وقت نگاشته است — کارهای مملکت از قاف تا قاف ای وزیر
• شمارهٔ ۸۸ - در مقدمه طبع شاهنامه در وصف دربار مظفرالدین شاه — در بوستان سروش همی روید از درخت
• شمارهٔ ۹۱ - در مدح حضرت امیر «ع » به پارسی خالص — شهی که موردم تیغش اژدهائی بود
• شمارهٔ ۹۰ — در نوزدهم صفر هزار و سیصد و هشت آقامیرزا علی حکیم باشی را حضرت اقدس روحی فداه در مطایبه ببر الحکماء فرمودند و دستوری دادند که من بنده قطعه ای در این باب عرضه دارم حکیم باشی هم ازین اطاعت رنجه خاطر بود لهذا این ابیات را بر پاره کاغذی نوشته بعرض رسانید
• شمارهٔ ۹۲ — نه مه غذای فرزند از خون حیض باشد
• شمارهٔ ۸۹ - فکاهی — به و لله و به با لله و به تا لله
• شمارهٔ ۹۳ — چون در زریق که اکنون ملک حاجی حسینقلی خان نظام الدوله است جناب بیگلربیکی آذربایجان که شمس المعالی در حسرت نعمت وی مرده بود متقبل شد که مرا هدیه باز فرستد و پس از آن روزگار به طفره همی گذرانید من این قطعه بگفتم و جناب اجل برای وی فرستادند تا تکلیف خود
• شمارهٔ ۹۷ — ز«ده مویز» کسی کو طلب کند گندم
• شمارهٔ ۹۸ — خسروا کرده فلک خوار و زبونم چندان
• شمارهٔ ۱۰۰ — ز تیز کیان فایده است آن بروت
• شمارهٔ ۹۶ — خداوندا در این فیروز ایوان
• شمارهٔ ۹۵ — آمد نغز و هژیر و فرخ و فیروز
• شمارهٔ ۱۰۱ — اگر از جفای محمدعلی شه
• شمارهٔ ۹۹ - در تعزیت — داورا از پس این غم که ترا رخ بنمود
• شمارهٔ ۹۴ — خسروا ای که ز ابر احسانت
• شمارهٔ ۱۰۲ — این ز تو شایان و بر بماست سزاوار