عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- غزل شمارهٔ ۱۶۲ — گر پرده ز خورشید جمال تو برافتد
- غزل شمارهٔ ۱۶۱ — هر شب دل پر خونم بر خاک درت افتد
- غزل شمارهٔ ۱۵۶ — هرچه دارم در میان خواهم نهاد
- غزل شمارهٔ ۱۵۷ — دلم قوت کار می‌برنتابد
- غزل شمارهٔ ۱۵۵ — عشق تو پرده، صد هزار نهاد
- غزل شمارهٔ ۱۵۸ — دلم در عشق تو جان برنتابد
- غزل شمارهٔ ۱۶۰ — هر آن دردی که دلدارم فرستد
- غزل شمارهٔ ۱۵۹ — دل ز هوای تو یک زمان نشکیبد
- غزل شمارهٔ ۱۶۶ — حدیث عشق در دفتر نگنجد
- غزل شمارهٔ ۱۶۷ — جانا حدیث حسنت در داستان نگنجد
- غزل شمارهٔ ۱۶۸ — جانا شعاع رویت در جسم و جان نگنجد
- غزل شمارهٔ ۱۶۹ — اسرار تو در زبان نمی‌گنجد
- غزل شمارهٔ ۱۷۰ — تا زلف تو همچو مار می‌پیچد
- غزل شمارهٔ ۱۶۵ — مرا با عشق تو جان درنگنجد
- غزل شمارهٔ ۱۶۳ — نه به کویم گذرت می‌افتد
- غزل شمارهٔ ۱۶۴ — در زیر بار عشقت هر توسنی چه سنجد
- غزل شمارهٔ ۱۷۵ — اگر دردت دوای جان نگردد
- غزل شمارهٔ ۱۷۲ — بودی که ز خود نبود گردد
- غزل شمارهٔ ۱۷۴ — دلی کز عشق او دیوانه گردد
- غزل شمارهٔ ۱۷۳ — گر نکوییت بیشتر گردد
- غزل شمارهٔ ۱۷۶ — قد تو به آزادی بر سرو چمن خندد
- غزل شمارهٔ ۱۷۸ — خطش مشک از زنخدان می برآرد
- غزل شمارهٔ ۱۷۱ — هر دل که ز خویشتن فنا گردد
- غزل شمارهٔ ۱۷۷ — عاشقِ تو ،جانِ مختصر، که پسندد؟