عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- غزل شمارهٔ ۲۳۴ — هر روز غم عشقت بر ما حشر انگیزد
- غزل شمارهٔ ۲۳۰ — گر آه کنم زبان بسوزد
- غزل شمارهٔ ۲۲۹ — گر از گره زلفت جانم کمری سازد
- غزل شمارهٔ ۲۳۱ — مرا سودای تو جان می بسوزد
- غزل شمارهٔ ۲۳۲ — اگر ز پیش جمالت نقاب برخیزد
- غزل شمارهٔ ۲۳۳ — گرچه ز تو هر روزم صد فتنه دگر خیزد
- غزل شمارهٔ ۲۲۷ — دل به سودای تو جان در بازد
- غزل شمارهٔ ۲۲۸ — تَرْسا بَچهٔ مَستم گر پرده بَرَانْدازَد،
- غزل شمارهٔ ۲۳۶ — اگر ز زلف توام حلقه‌ای به گوش رسد
- غزل شمارهٔ ۲۴۲ — مرد ره عشق تو از دامن تر ترسد
- غزل شمارهٔ ۲۳۸ — هم بلای تو به جان بی قراران می‌رسد
- غزل شمارهٔ ۲۳۵ — دل برای تو ز جان برخیزد
- غزل شمارهٔ ۲۴۰ — در صفت عشق تو ، شرح و بیان نی رسد
- غزل شمارهٔ ۲۴۱ — از سر زلف دلکشت بوی به ما نمی‌رسد
- غزل شمارهٔ ۲۳۷ — بوی زلف یارم آمد ، یارم اینک می‌رسد
- غزل شمارهٔ ۲۳۹ — جان در مقام عشق به جانان نمی‌رسد
- غزل شمارهٔ ۲۴۸ — یک شرر از عین عشق دوش پدیدار شد
- غزل شمارهٔ ۲۴۴ — شکن زلف چو زنار بتم پیدا شد
- غزل شمارهٔ ۲۴۹ — در راه تو هر که راهبر شد
- غزل شمارهٔ ۲۴۶ — پیر ما وقت سحر بیدار شد
- غزل شمارهٔ ۲۴۳ — ذوق وصلت به هیچ جان نرسد
- غزل شمارهٔ ۲۴۵ — ای به خود زنده مرده باید شد
- غزل شمارهٔ ۲۵۰ — چو خورشید جمالت جلوه‌گر شد
- غزل شمارهٔ ۲۴۷ — قصهٔ عشق تو چون بسیار شد