عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- غزل شمارهٔ ۱۰۸ — دل بگسل از جهان که جهان پایدار نیست
- غزل شمارهٔ ۱۰۹ — از تو کارم همچو زر بایست نیست
- غزل شمارهٔ ۱۱۰ — ای دل ز جان در آی که جانان پدید نیست
- غزل شمارهٔ ۱۱۱ — از قوت مستیم ز هستیم خبر نیست
- غزل شمارهٔ ۱۱۲ — دل خون شد و از توام خبر نیست
- غزل شمارهٔ ۱۱۳ — در ره عشاق نام و ننگ نیست
- غزل شمارهٔ ۱۱۴ — طمع وصل تو مجالم نیست
- غزل شمارهٔ ۱۰۷ — هر که درین درد گرفتار نیست
- غزل شمارهٔ ۱۱۷ — هر دلی کز عشق تو آگاه نیست
- غزل شمارهٔ ۱۱۵ — آفتاب رخ تو پنهان نیست
- غزل شمارهٔ ۱۱۶ — سرو چون قد خرامان تو نیست
- غزل شمارهٔ ۱۱۹ — در ده خبر است این ، که ز مَه دِه خبری نیست
- غزل شمارهٔ ۱۱۸ — کیست که از عشق تو پردهٔ او پاره نیست
- غزل شمارهٔ ۱۲۱ — آیینهٔ تو سیاه روی است
- غزل شمارهٔ ۱۲۰ — عشق جز بخشش خدایی نیست
- غزل شمارهٔ ۱۲۲ — زهی زیبا جمالی این چه روی است
- غزل شمارهٔ ۱۲۴ — تاب روی تو آفتاب نداشت
- غزل شمارهٔ ۱۲۵ — درد دل من از حد و اندازه درگذشت
- غزل شمارهٔ ۱۲۷ — ای دلم مست چشمهٔ نوشت
- غزل شمارهٔ ۱۲۹ — تا گل از ابر آب حیوان یافت
- غزل شمارهٔ ۱۲۸ — تا دل من راه جانان بازیافت
- غزل شمارهٔ ۱۲۳ — هر دیده که بر تو یک نظر داشت
- غزل شمارهٔ ۱۳۰ — تا دل ز کمال تو نشان یافت
- غزل شمارهٔ ۱۲۶ — در عشق تو عقل سرنگون گشت