عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- غزل شمارهٔ ۱۸۲ — سر زلف تو بوی گلزار دارد
- غزل شمارهٔ ۱۸۶ — بر در حق هر که کار و بار ندارد
- غزل شمارهٔ ۱۸۳ — فرو رفتم به دریایی که نه پای و نه سر دارد
- غزل شمارهٔ ۱۸۱ — دل درد تو یادگار دارد
- غزل شمارهٔ ۱۷۹ — خطی کان سرو بالا می‌درآرد
- غزل شمارهٔ ۱۸۵ — لب تو مردمی دیده دارد
- غزل شمارهٔ ۱۸۴ — هر که بر روی او نظر دارد
- غزل شمارهٔ ۱۸۰ — صبح بر شب شتاب می‌آرد
- غزل شمارهٔ ۱۸۹ — اگر درمان کنم امکان ندارد
- غزل شمارهٔ ۱۸۷ — زین درد کسی خبر ندارد
- غزل شمارهٔ ۱۸۸ — دلی کز عشق جانان جان ندارد
- غزل شمارهٔ ۱۹۲ — عشق تو به سینه تاختن برد
- غزل شمارهٔ ۱۹۳ — نام وصلش به زبان نتوان برد
- غزل شمارهٔ ۱۹۱ — آتش عشق آب کارم برد
- غزل شمارهٔ ۱۹۰ — بار دگر پیر ما رخت به خمار برد
- غزل شمارهٔ ۱۹۴ — درد من از عشق تو درمان نبرد
- غزل شمارهٔ ۱۹۵ — هرچه نشان کنی تویی، راه نشان نمی‌برد
- غزل شمارهٔ ۱۹۸ — هر دل که وصال تو طلب کرد
- غزل شمارهٔ ۲۰۱ — تا دوست بر دلم در عالم فراز کرد
- غزل شمارهٔ ۲۰۰ — بس نظر تیز که تقدیر کرد
- غزل شمارهٔ ۲۰۲ — عشق تو مست جاودانم کرد
- غزل شمارهٔ ۱۹۹ — چون شراب عشق در دل کار کرد
- غزل شمارهٔ ۱۹۶ — دم عیسی است که با باد سحر می‌گذرد
- غزل شمارهٔ ۱۹۷ — از کمان ابروش چون تیر مژگان بگذرد