عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- غزل شمارهٔ ۱۳۶ — دوش جان دزدیده از دل راه جانان برگرفت
- غزل شمارهٔ ۱۳۵ — هر دل که ز عشق بی نشان رفت
- غزل شمارهٔ ۱۳۷ — آتش سودای تو عالم جان در گرفت
- غزل شمارهٔ ۱۳۲ — پیشگاه عشق را پیشان که یافت
- غزل شمارهٔ ۱۳۴ — بس که دل تشنه سوخت وز لبت آبی نیافت
- غزل شمارهٔ ۱۳۳ — خاک کویت هر دو عالم در نیافت
- غزل شمارهٔ ۱۳۸ — گر نبودی در جهان امکان گفت
- غزل شمارهٔ ۱۳۱ — دل کمال از لعل میگون تو یافت
- غزل شمارهٔ ۱۴۲ — ای چو چشم سوزن عیسی دهانت
- غزل شمارهٔ ۱۴۳ — ای مُشکِ ختا ، خطِ سیاهت
- غزل شمارهٔ ۱۴۰ — ای آفتاب طفلی در سایهٔ جمالت
- غزل شمارهٔ ۱۴۱ — ای بی نشان محض نشان از که جویمت
- غزل شمارهٔ ۱۳۹ — ای زلف تو دام و دانه خالت
- غزل شمارهٔ ۱۴۶ — رطل گران ده صبوح زانکه رسیده است صبح
- غزل شمارهٔ ۱۴۴ — ای آفتاب سرکش یک ذره خاک پایت
- غزل شمارهٔ ۱۴۵ — ای پرتو وجودت در عقل بی نهایت
- غزل شمارهٔ ۱۵۰ — گر هندوی زلفت ز درازی به ره افتاد
- غزل شمارهٔ ۱۵۲ — چون لعل توام هزار جان داد
- غزل شمارهٔ ۱۵۱ — چون نظر بر روی جانان اوفتاد
- غزل شمارهٔ ۱۵۴ — پیر ما بار دگر روی به خمار نهاد
- غزل شمارهٔ ۱۵۳ — شرح لب لعلت به زبان می‌نتوان داد
- غزل شمارهٔ ۱۴۷ — صبح دم زد ساقیا هین الصبوح
- غزل شمارهٔ ۱۴۸ — کشتی عمر ما کنار افتاد
- غزل شمارهٔ ۱۴۹ — عکس روی تو بر نگین افتاد