عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- غزل شمارهٔ ۲۰۷ — هر که را عشق تو سرگردان کرد
- غزل شمارهٔ ۲۰۳ — دست با تو در کمر خواهیم کرد
- غزل شمارهٔ ۲۰۵ — ترسا بچه‌ای ناگه قصد دل و جانم کرد
- غزل شمارهٔ ۲۰۴ — پشت بر روی جهان خواهیم کرد
- غزل شمارهٔ ۲۰۹ — روی در زیر زلف پنهان کرد
- غزل شمارهٔ ۲۰۶ — زلف تو مرا بند دل و غارت جان کرد
- غزل شمارهٔ ۲۰۸ — عزم خرابات بی‌فنا نتوان کرد
- غزل شمارهٔ ۲۱۰ — بی لعل لبت وصف شکر می‌نتوان کرد
- غزل شمارهٔ ۲۱۷ — دل دست به کافری بر آورد
- غزل شمارهٔ ۲۱۵ — لوح چو سیمت خطی چو قیر بر آورد
- غزل شمارهٔ ۲۱۸ — خطی سبز از زنخدان می بر آورد
- غزل شمارهٔ ۲۱۶ — چو جان و دل ز می عشق دوش جوش بر آورد
- غزل شمارهٔ ۲۱۱ — چون باد صبا سوی چمن تاختن آورد
- غزل شمارهٔ ۲۱۳ — زین دم عیسی که هر ساعت سحر می‌آورد
- غزل شمارهٔ ۲۱۲ — خطت خورشید را در دامن آورد
- غزل شمارهٔ ۲۱۴ — چو طوطی ، خطِّ او ، پَر سَر بر آورد
- غزل شمارهٔ ۲۲۱ — چون زلف بیقرارش بر رخ قرار گیرد
- غزل شمارهٔ ۲۲۲ — چو به خنده لب گشایی دو جهان شکر بگیرد
- غزل شمارهٔ ۲۲۰ — درد من هیچ دوا نپذیرد
- غزل شمارهٔ ۲۲۵ — دست در دامن جان خواهم زد
- غزل شمارهٔ ۲۲۴ — چو قفل لعل بر درج گهر زد
- غزل شمارهٔ ۲۲۳ — چون پرده ز روی ماه برگیرد
- غزل شمارهٔ ۲۲۶ — عشق آمد و آتشی به دل در زد
- غزل شمارهٔ ۲۱۹ — زندهٔ عشق تو آب زندگانی کی خورد