شیخ بهایی
زندگی‌نامهٔ شیخ بهایی
بهاء الدین محمد عاملی مشهور به شیخ بهایی از دانشمندان بنام عهد شاه عباس صفوی است. وی در سال ۹۵۳ هجری قمری در بعلبک متولد شد. در ۱۳ سالگی همراه پدرش به ایران مهاجرت کرد. وی تألیفاتی به فارسی و عربی دارد که مجموعهٔ آنها به ۸۸ کتاب و رساله بالغ می‌شود. از آثار او می‌توان به کشکول، دیوان غزلیات، جامع عباسی (در فقه)، خلاصةالحساب، تشریح الافلاک و دو مثنوی معروف «نان و حلوا» و «شیر و شکر» اشاره کرد. وی در سال ۱۰۳۰ هجری قمری در اصفهان دار فانی را وداع گفت. جنازهٔ او را به مشهد انتقال دادند و در مسجد گوهرشاد دفن کردند.
آثار شیخ بهایی
شعرهای شیخ بهایی
- بخش ۲۳ - فی التشویق الی الا قلاع عن ادناس دارالغرور و التشویق الی الارتماس فی بحر الشراب الطهور — یا ندیمی ضاع عمری وانقضی
- بخش ۲۴ - فی نغمات الجنان من جذبات الرحمان — اشف قلبی، ایها الساقی الرحیم
- بخش ۱ - بسم الله الرحمن الرحیم — ای مرکز دایرهٔ امکان
- بخش ۳ - فی نصیحة نفس الامارة و تحذیرها من الدنیا الغدارة — ای باد صبا، به پیام کسی
- بخش ۲ - فی المناجات و الالتجاء الی قاضی الحاجات — زین رنج عظیم، خلاصی جو
- بخش ۶ - فی المناجاة و الشوق الی صحبة أصحاب الحال و ارباب الکمال — عشاق جمالک احترقوا
- بخش ۴ - فی ذم من صرف خلاصة عمره فی العلوم الرسمیة المجازیة — ای کرده به علم مجازی خوی
- بخش ۵ - فی العلم النافع فی المعاد — ای مانده ز مقصد اصلی دور!
- بخش ۷ - فی التوبة عن الخطایا و الانابة الی واهب العطایا — ای داده خلاصهٔ عمر به باد
- بخش ۷ - تمثیل — بی‌نمازی با یکی از اهل راز
- بخش ۵ - فی اختلاف العقول — عقلها را داده ایزد اعتداد
- بخش ۳ - فی‌العقل — چیست دانی عقل در نزد حکیم؟
- بخش ۶ - فی العلم وحده — ای که هستی، روز و شب، جویای علم
- بخش ۲ - حکایت — عابدی از قوم اسرائیلیان
- بخش ۴ - قال المولوی المعنوی — « مشورت می‌کرد، شخصی با یکی
- بخش ۱ - بسم الله الرحمن الرحیم — ای که روز و شب زنی از علم لاف
- بخش ۱۵ - فی‌المناجات — بار الها، ما ظلوم و هم جهول
- بخش ۱۲ - فی التکلیف والشوق — هان، مدان بیگار تکلیفان عام
- بخش ۱۳ - فی ماهیة الذوات — هر یک از موجود، با طوری وجود
- بخش ۹ - فی‌الفطره — ای لوای اجتهاد افراشته
- بخش ۸ - فی‌التحقیق — ای خوشا نفسی که شد در جستجو
- بخش ۱۰ - در توحید — دست او، طوق گردن جانت
- بخش ۱۱ - باقی سخن در توحید — می‌برد تا به خدمت ذوالمن
- بخش ۱۴ - فی مجانسة الذوات بالصفات — داشت هر ذاتی، چو در علم ازل