شیخ بهایی
زندگی‌نامهٔ شیخ بهایی
بهاء الدین محمد عاملی مشهور به شیخ بهایی از دانشمندان بنام عهد شاه عباس صفوی است. وی در سال ۹۵۳ هجری قمری در بعلبک متولد شد. در ۱۳ سالگی همراه پدرش به ایران مهاجرت کرد. وی تألیفاتی به فارسی و عربی دارد که مجموعهٔ آنها به ۸۸ کتاب و رساله بالغ می‌شود. از آثار او می‌توان به کشکول، دیوان غزلیات، جامع عباسی (در فقه)، خلاصةالحساب، تشریح الافلاک و دو مثنوی معروف «نان و حلوا» و «شیر و شکر» اشاره کرد. وی در سال ۱۰۳۰ هجری قمری در اصفهان دار فانی را وداع گفت. جنازهٔ او را به مشهد انتقال دادند و در مسجد گوهرشاد دفن کردند.
آثار شیخ بهایی
شعرهای شیخ بهایی
- غزل شمارهٔ ۲۴ — مضی فی غفلة عمری، کذلک یذهب الباقی
- غزل شمارهٔ ۲۲ — تازه گردید از نسیم صبحگاهی، جان من
- غزل شمارهٔ ۲۳ — یک دمک، با خودآ، ببین چه کسی
- غزل شمارهٔ ۲۵ — ساقیا! بده جامی، زآن شراب روحانی
- شمارهٔ ۴ — یکدمک با خود آ، ببین چه کسی
- شمارهٔ ۱ — گر نبود خنگ مطلی لگام
- شمارهٔ ۲ — از سمور و حریر بیزارم
- شمارهٔ ۳ — دلم از قال و قیل گشته ملول
- شمارهٔ ۱۰ — عادت ما نیست، رنجیدن ز کس
- شمارهٔ ۹ — راه مقصد دور و پای سعی لنگ
- شمارهٔ ۶ — ای نسیم صبح، خوشبو می‌رسی
- شمارهٔ ۸ — چه خوش بودی اربادهٔ کهنه سال
- شمارهٔ ۷ — روح بخشی، ای نسیم صبحدم
- شمارهٔ ۱۱ - در نکوهش کسی که اوقات خویش را به مطالعهٔ کتب پردازد و از مبداء غافل ماند — خدمت مولوی، چه صبح و چه شام
- شمارهٔ ۵ — دلا تا به کی، از در دوست دوری
- رباعی شمارهٔ ۱ — ای صاحب مسئله! تو بشنو از ما
- رباعی شمارهٔ ۶ — شیرین سخنی که از لبش جان می‌ریخت
- رباعی شمارهٔ ۸ — دنیا که از او دل اسیران ریش است
- رباعی شمارهٔ ۹ — مالی که ز تو کس نستاند، علم است
- رباعی شمارهٔ ۳ — ای عقل خجل ز جهل و نادانی ما
- رباعی شمارهٔ ۵ — این راه زیارت است، قدرش دریاب
- رباعی شمارهٔ ۲ — از دست غم تو، ای بت حور لقا
- رباعی شمارهٔ ۷ — دی پیر مغان، آتش صحبت افروخت
- رباعی شمارهٔ ۴ — دوش از درم آمد آن مه لاله نقاب