شیخ بهایی
زندگی‌نامهٔ شیخ بهایی
بهاء الدین محمد عاملی مشهور به شیخ بهایی از دانشمندان بنام عهد شاه عباس صفوی است. وی در سال ۹۵۳ هجری قمری در بعلبک متولد شد. در ۱۳ سالگی همراه پدرش به ایران مهاجرت کرد. وی تألیفاتی به فارسی و عربی دارد که مجموعهٔ آنها به ۸۸ کتاب و رساله بالغ می‌شود. از آثار او می‌توان به کشکول، دیوان غزلیات، جامع عباسی (در فقه)، خلاصةالحساب، تشریح الافلاک و دو مثنوی معروف «نان و حلوا» و «شیر و شکر» اشاره کرد. وی در سال ۱۰۳۰ هجری قمری در اصفهان دار فانی را وداع گفت. جنازهٔ او را به مشهد انتقال دادند و در مسجد گوهرشاد دفن کردند.
آثار شیخ بهایی
شعرهای شیخ بهایی
- رباعی شمارهٔ ۳۴ — فردا که محققان هر فن طلبند
- رباعی شمارهٔ ۳۶ — دل درد و بلای عشقش افزون خواهد
- رباعی شمارهٔ ۳۵ — بر درگه دوست، هر که صادق برود
- رباعی شمارهٔ ۳۷ — دل جور تو، ای مهر گسل، می‌خواهد
- رباعی شمارهٔ ۳۸ — لطف ازلی، نیکی هر بد خواهد
- رباعی شمارهٔ ۴۰ — کاری ز وجود ناقصم نگشاید
- رباعی شمارهٔ ۳۹ — ای آنکه دلم غیر جفای تو ندید
- رباعی شمارهٔ ۴۱ — آهنگ حجاز می‌نمودم من زار
- رباعی شمارهٔ ۴۲ — از دام دفینه، خوب جستیم آخر
- رباعی شمارهٔ ۴۳ — گفتم که کنم تحفه‌ات ای لاله عذار
- رباعی شمارهٔ ۴۵ — در بزم تو ای شمع، منم زار و اسیر
- رباعی شمارهٔ ۴۴ — از نالهٔ عشاق، نوایی بردار
- رباعی شمارهٔ ۴۷ — از سبحهٔ من، پیر مغان رفت ز هوش
- رباعی شمارهٔ ۴۶ — تا بتوانی، ز خلق، ای یار عزیز!
- رباعی شمارهٔ ۴۹ — کردیم دلی را که نبد مصباحش
- رباعی شمارهٔ ۴۸ — ای زاهد خود نمای سجاده به دوش
- رباعی شمارهٔ ۵۱ — از بس که زدم به شیشهٔ تقوی سنگ
- رباعی شمارهٔ ۵۳ — در چهره ندارم از مسلمانی رنگ
- رباعی شمارهٔ ۵۵ — عمری است که تیر زهر را آماجم
- رباعی شمارهٔ ۵۶ — غمهای جهان در دل پر غم داریم
- رباعی شمارهٔ ۵۴ — در مدرسه جز خون جگر، نیست حلال
- رباعی شمارهٔ ۵۷ — افسوس که عمر خود تباهی کردیم
- رباعی شمارهٔ ۵۰ — از ذوق صدای پایت، ای رهزن هوش
- رباعی شمارهٔ ۵۲ — یک چند، میان خلق کردیم درنگ