شیخ بهایی
زندگی‌نامهٔ شیخ بهایی
بهاء الدین محمد عاملی مشهور به شیخ بهایی از دانشمندان بنام عهد شاه عباس صفوی است. وی در سال ۹۵۳ هجری قمری در بعلبک متولد شد. در ۱۳ سالگی همراه پدرش به ایران مهاجرت کرد. وی تألیفاتی به فارسی و عربی دارد که مجموعهٔ آنها به ۸۸ کتاب و رساله بالغ می‌شود. از آثار او می‌توان به کشکول، دیوان غزلیات، جامع عباسی (در فقه)، خلاصةالحساب، تشریح الافلاک و دو مثنوی معروف «نان و حلوا» و «شیر و شکر» اشاره کرد. وی در سال ۱۰۳۰ هجری قمری در اصفهان دار فانی را وداع گفت. جنازهٔ او را به مشهد انتقال دادند و در مسجد گوهرشاد دفن کردند.
آثار شیخ بهایی
شعرهای شیخ بهایی
- رباعی شمارهٔ ۱۱ — با هر که شدم سخت، به مهر آمد سست
- رباعی شمارهٔ ۱۳ — فرخنده شبی بود که آن دلبر مست
- رباعی شمارهٔ ۱۲ — آن دل که تواش دیده بدی، خون شد و رفت
- رباعی شمارهٔ ۱۵ — تا منزل آدمی سرای دنیاست
- رباعی شمارهٔ ۱۴ — تا شمع قلندری بهائی افروخت
- رباعی شمارهٔ ۱۶ — حاجی به طواف کعبه اندر تک و پوست
- رباعی شمارهٔ ۱۰ — دنیا که دلت ز حسرت او زار است
- رباعی شمارهٔ ۱۷ — در میکده دوش، زاهدی دیدم مست
- رباعی شمارهٔ ۲۲ — پیوسته دلم ز جور خویشان، ریش است
- رباعی شمارهٔ ۲۱ — رفتم ز درت ز جور، بیش از پیشت
- رباعی شمارهٔ ۲۴ — نقد دل خود بهائی آخر سره کرد
- رباعی شمارهٔ ۲۵ — آن حرف که از دلت غمی بگشاید
- رباعی شمارهٔ ۲۳ — در مزرع طاعتم، گیاهی بنماند
- رباعی شمارهٔ ۱۸ — هر تازه گلی که زیب این گلزار است
- رباعی شمارهٔ ۲۰ — علم است برهنه شاخ و تحصیل، بر است
- رباعی شمارهٔ ۱۹ — آن کس که بدم گفت، بدی سیرت اوست
- رباعی شمارهٔ ۳۰ — خوش آن که صلای جام وحدت در داد
- رباعی شمارهٔ ۲۶ — عشاق به غیر دوست، عاری دارند
- رباعی شمارهٔ ۲۹ — ای در طلب علوم، در مدرسه چند؟
- رباعی شمارهٔ ۲۷ — رندان گاهی ملک جهان می‌بازند
- رباعی شمارهٔ ۳۲ — او را که دل از عشق مشوش باشد
- رباعی شمارهٔ ۳۱ — دیدی که بهایی چو غم از سر وا کرد
- رباعی شمارهٔ ۳۳ — تا نیست نگردی، ره هستت ندهند
- رباعی شمارهٔ ۲۸ — با دل گفتم: به عالم کون و فساد