عراقی

زندگی‌نامهٔ عراقی

شیخ فخرالّدین ابراهیم بن بزرگمهر متخلص به عراقی، عارف نامی و شاعر بلندآوازهٔ ایرانی، در اوایل قرن هفتم هجری در دهی در اطراف همدان به دنیا آمد. پس از تحصیل علوم و فنون و کسب دانش، برای ادامه تحصیل به همدان رفت. سپس با جمعی از دراویش رهسپار هندوستان شد و به خدمت شیخ بهاءالدین زکریا درآمد و بعد از مدتی با دختر او ازدواج کرد. بعدها به عربستان و سپس به قونیه رفت و به خدمت مولانا رسید و مصاحب و معاشر او شد. وی درسال ۶۸۶ یا ۶۸۸ هجری قمری در حدود سن هشتاد سالگی در دمشق وفات یافت. از آثار او می‌توان علاوه بر دیوان اشعار به مثنوی عشاق‌نامه و کتاب لمعات اشاره کرد. کتاب لمعات عراقی از روی نسخه‌ای که به تلاش همراهان وبگاه تصوف ایرانی آماده شده به گنجور اضافه شده است. «رسالهٔ اصطلاحات» نیز از روی نسخهٔ دیگری که به کوشش آقای محمد بیدآباد از همراهان وبگاه تصوف ایرانی آماده شده به گنجور اضافه شده است.

آثار عراقی

عراقی

شعرهای عراقی

غزل شمارهٔ ۲۱۱ — رفت کار دل ز دست، اکنون تو دان
غزل شمارهٔ ۲۰۷ — بگذر ای غافل ز یاد این و آن
غزل شمارهٔ ۲۰۸ — مبتلای هجر یارم، الغیاث ای دوستان
غزل شمارهٔ ۲۱۰ — در کف جور تو افتادم، تو دان
غزل شمارهٔ ۲۱۳ — ز دل، جانا، غم عشقت رها کردن توان؟ نتوان
غزل شمارهٔ ۲۱۴ — نگارا از سر کویت گذر کردن توان؟ نتوان
غزل شمارهٔ ۲۰۹ — مقصود دل عاشق شیدا همه او دان
غزل شمارهٔ ۲۱۲ — ماهرخان، که داد عشق، عارض لاله رنگشان
غزل شمارهٔ ۲۲۰ — ای یار، بیا و یاریی کن
غزل شمارهٔ ۲۱۵ — عاشقی دانی چه باشد؟ بی‌دل و جان زیستن
غزل شمارهٔ ۲۱۷ — تا توانی هیچ درمانم مکن
غزل شمارهٔ ۲۱۸ — ماهرویا، رخ ز من پنهان مکن
غزل شمارهٔ ۲۱۹ — بی‌رخت جانا، دلم غمگین مکن
غزل شمارهٔ ۲۲۱ — ای رخ جان فزای تو گشته خجسته فال من
غزل شمارهٔ ۲۲۲ — چه کنم که دل نسازم هدف خدنگ او من؟
غزل شمارهٔ ۲۱۶ — سهل گفتی به ترک جان گفتن
غزل شمارهٔ ۲۲۳ — بپرس از دلم آخر، چه دل؟ که قطرهٔ خون
غزل شمارهٔ ۲۲۴ — چو دل ز دایرهٔ عقل بی تو شد بیرون
غزل شمارهٔ ۲۲۵ — ای حسن تو بی‌پایان، آخر چه جمال است این؟
غزل شمارهٔ ۲۲۸ — ای آرزوی جان و دلم ز آرزوی تو
غزل شمارهٔ ۲۲۷ — ای دل و جان عاشقان شیفتهٔ لقای تو
غزل شمارهٔ ۲۲۶ — ای دل و جان عاشقان شیفتهٔ جمال تو
غزل شمارهٔ ۲۳۰ — ترک من، ای من غلام روی تو
غزل شمارهٔ ۲۲۹ — ای همه میل دل من سوی تو