عراقی
زندگی‌نامهٔ عراقی
شیخ فخرالّدین ابراهیم بن بزرگمهر متخلص به عراقی، عارف نامی و شاعر بلندآوازهٔ ایرانی، در اوایل قرن هفتم هجری در دهی در اطراف همدان به دنیا آمد. پس از تحصیل علوم و فنون و کسب دانش، برای ادامه تحصیل به همدان رفت. سپس با جمعی از دراویش رهسپار هندوستان شد و به خدمت شیخ بهاءالدین زکریا درآمد و بعد از مدتی با دختر او ازدواج کرد. بعدها به عربستان و سپس به قونیه رفت و به خدمت مولانا رسید و مصاحب و معاشر او شد. وی درسال ۶۸۶ یا ۶۸۸ هجری قمری در حدود سن هشتاد سالگی در دمشق وفات یافت. از آثار او می‌توان علاوه بر دیوان اشعار به مثنوی عشاق‌نامه و کتاب لمعات اشاره کرد. کتاب لمعات عراقی از روی نسخه‌ای که به تلاش همراهان وبگاه تصوف ایرانی آماده شده به گنجور اضافه شده است. «رسالهٔ اصطلاحات» نیز از روی نسخهٔ دیگری که به کوشش آقای محمد بیدآباد از همراهان وبگاه تصوف ایرانی آماده شده به گنجور اضافه شده است.
آثار عراقی
شعرهای عراقی
- غزل شمارهٔ ۲۵۷ — تا چند عشق بازیم بر روی هر نگاری؟
- غزل شمارهٔ ۲۵۹ — نگارا، از وصال خود مرا تا کی جدا داری؟
- غزل شمارهٔ ۲۶۲ — چو برقع از رخ زیبای خود براندازی
- غزل شمارهٔ ۲۶۱ — چه خوش باشد دلا کز عشق یار مهربان میری
- غزل شمارهٔ ۲۶۰ — نمی‌دانم چه بد کردم، که نیکم زار می‌داری؟
- غزل شمارهٔ ۲۵۵ — آمد به درت امیدواری
- غزل شمارهٔ ۲۵۶ — ای دل، بنشین چو سوکواری
- غزل شمارهٔ ۲۵۸ — نگارا، کی بود کامیدواری
- غزل شمارهٔ ۲۶۶ — چه خوش باشد! که دلدارم تو باشی
- غزل شمارهٔ ۲۶۹ — فمالی لم اطا سبع الطباقی
- غزل شمارهٔ ۲۶۵ — خوشا دردی که درمانش تو باشی
- غزل شمارهٔ ۲۶۳ — از کرم در من بیچاره نظر کن نفسی
- غزل شمارهٔ ۲۶۴ — نگارا، وقت آن آمد که یکدم ز آن من باشی
- غزل شمارهٔ ۲۶۷ — الا قم، واغتنم یوم التلاقی
- غزل شمارهٔ ۲۶۸ — اندوهگنی چرا؟ عراقی
- غزل شمارهٔ ۲۷۰ — لقد فاح الربیع و دار ساقی
- غزل شمارهٔ ۲۷۵ — الا، قد طال عهدی بالوصال
- غزل شمارهٔ ۲۷۷ — در جهان گر نه یار داشتمی
- غزل شمارهٔ ۲۷۳ — دلربایی دل ز من ناگه ربودی کاشکی
- غزل شمارهٔ ۲۷۴ — از غم دلدار زارم، مرگ به زین زندگی
- غزل شمارهٔ ۲۷۲ — جانا، ز منت ملال تا کی؟
- غزل شمارهٔ ۲۷۱ — آن جام طرب فزای ساقی
- غزل شمارهٔ ۲۷۶ — گر به رخسار تو، ای دوست، نظر داشتمی
- غزل شمارهٔ ۲۷۸ — گرنه سودای یار داشتمی