عراقی
زندگی‌نامهٔ عراقی
شیخ فخرالّدین ابراهیم بن بزرگمهر متخلص به عراقی، عارف نامی و شاعر بلندآوازهٔ ایرانی، در اوایل قرن هفتم هجری در دهی در اطراف همدان به دنیا آمد. پس از تحصیل علوم و فنون و کسب دانش، برای ادامه تحصیل به همدان رفت. سپس با جمعی از دراویش رهسپار هندوستان شد و به خدمت شیخ بهاءالدین زکریا درآمد و بعد از مدتی با دختر او ازدواج کرد. بعدها به عربستان و سپس به قونیه رفت و به خدمت مولانا رسید و مصاحب و معاشر او شد. وی درسال ۶۸۶ یا ۶۸۸ هجری قمری در حدود سن هشتاد سالگی در دمشق وفات یافت. از آثار او می‌توان علاوه بر دیوان اشعار به مثنوی عشاق‌نامه و کتاب لمعات اشاره کرد. کتاب لمعات عراقی از روی نسخه‌ای که به تلاش همراهان وبگاه تصوف ایرانی آماده شده به گنجور اضافه شده است. «رسالهٔ اصطلاحات» نیز از روی نسخهٔ دیگری که به کوشش آقای محمد بیدآباد از همراهان وبگاه تصوف ایرانی آماده شده به گنجور اضافه شده است.
آثار عراقی
شعرهای عراقی
- غزل شمارهٔ ۲۳۳ — مانا دمید بوی گلستان صبح گاه
- غزل شمارهٔ ۲۳۵ — ای راحت روح هر شکسته
- غزل شمارهٔ ۲۳۲ — ساقی، قدحی می مغان کو؟
- غزل شمارهٔ ۲۳۷ — ای هر دهن ز یاد لبت پر عسل شده
- غزل شمارهٔ ۲۳۴ — ای جمالت برقع از رخ ناگهان انداخته
- غزل شمارهٔ ۲۳۶ — ای در میان جانم گنجی نهان نهاده
- غزل شمارهٔ ۲۳۱ — آن مونس غمگسار جان کو؟
- غزل شمارهٔ ۲۳۸ — در صومعه نگنجد، رند شرابخانه
- غزل شمارهٔ ۲۴۰ — بازم از غصه جگر خون کرده‌ای
- غزل شمارهٔ ۲۴۳ — ای یار، مکن، بر من بی‌یار ببخشای
- غزل شمارهٔ ۲۳۹ — در صومعه نگنجد رند شرابخانه
- غزل شمارهٔ ۲۴۶ — نگارا، گرچه از ما برشکستی
- غزل شمارهٔ ۲۴۱ — تا تو در حسن و جمال افزوده‌ای
- غزل شمارهٔ ۲۴۴ — در کار من درهم آخر نظری فرمای
- غزل شمارهٔ ۲۴۲ — تا زخوبی دل ز من بربوده‌ای
- غزل شمارهٔ ۲۴۵ — ای دوست الغیاث! که جانم بسوختی
- غزل شمارهٔ ۲۴۸ — پیش ازینم خوشترک می‌داشتی
- غزل شمارهٔ ۲۵۰ — ای عشق، کجا به من فتادی؟
- غزل شمارهٔ ۲۴۷ — ای به تو زنده جسم و جان، مونس جان کیستی؟
- غزل شمارهٔ ۲۵۲ — جانا، نظری به ما نکردی
- غزل شمارهٔ ۲۵۴ — چه کردم؟ دلبرا، از من چه دیدی؟
- غزل شمارهٔ ۲۴۹ — ای ز غم فراق تو جان مرا شکایتی
- غزل شمارهٔ ۲۵۳ — چه بد کردم؟ چه شد؟ از من چه دیدی؟
- غزل شمارهٔ ۲۵۱ — چه کرده‌ام که دلم از فراق خون کردی؟