عراقی
زندگی‌نامهٔ عراقی
شیخ فخرالّدین ابراهیم بن بزرگمهر متخلص به عراقی، عارف نامی و شاعر بلندآوازهٔ ایرانی، در اوایل قرن هفتم هجری در دهی در اطراف همدان به دنیا آمد. پس از تحصیل علوم و فنون و کسب دانش، برای ادامه تحصیل به همدان رفت. سپس با جمعی از دراویش رهسپار هندوستان شد و به خدمت شیخ بهاءالدین زکریا درآمد و بعد از مدتی با دختر او ازدواج کرد. بعدها به عربستان و سپس به قونیه رفت و به خدمت مولانا رسید و مصاحب و معاشر او شد. وی درسال ۶۸۶ یا ۶۸۸ هجری قمری در حدود سن هشتاد سالگی در دمشق وفات یافت. از آثار او می‌توان علاوه بر دیوان اشعار به مثنوی عشاق‌نامه و کتاب لمعات اشاره کرد. کتاب لمعات عراقی از روی نسخه‌ای که به تلاش همراهان وبگاه تصوف ایرانی آماده شده به گنجور اضافه شده است. «رسالهٔ اصطلاحات» نیز از روی نسخهٔ دیگری که به کوشش آقای محمد بیدآباد از همراهان وبگاه تصوف ایرانی آماده شده به گنجور اضافه شده است.
آثار عراقی
شعرهای عراقی
- غزل شمارهٔ ۲۸۱ — چنانم از هوس لعل شکرستانی
- غزل شمارهٔ ۲۸۲ — سر عشقت کس تواند گفت؟ نی
- غزل شمارهٔ ۲۸۳ — کی بود کین درد را درمان کنی؟
- غزل شمارهٔ ۲۸۵ — بیا، تا بیدلان را زار بینی
- غزل شمارهٔ ۲۸۴ — نگویی باز: کای غم خوار چونی؟
- غزل شمارهٔ ۲۸۶ — ای خوشتر از جان، آخر کجایی؟
- غزل شمارهٔ ۲۷۹ — ای که از لطف سراسر جانی
- غزل شمارهٔ ۲۸۰ — ترسا بچه‌ای، شنگی، شوخی، شکرستانی
- غزل شمارهٔ ۲۹۳ — دلی دارم، چه دل؟ محنت سرایی
- غزل شمارهٔ ۲۸۷ — ای ربوده دلم به رعنایی
- غزل شمارهٔ ۲۹۱ — چه بود گر نقاب بگشایی؟
- غزل شمارهٔ ۲۹۲ — در کوی تو لولیی، گدایی
- غزل شمارهٔ ۲۸۸ — بود آیا که خرامان ز درم بازآیی؟
- غزل شمارهٔ ۲۹۴ — ز اشتیاق تو جانم به لب رسید، کجایی؟
- غزل شمارهٔ ۲۸۹ — بیا، که بی‌تو به جان آمدم ز تنهایی
- غزل شمارهٔ ۲۹۰ — پسرا، ره قلندر سزد ار به من نمایی
- غزل شمارهٔ ۳۰۱ — نیم بی‌تو دمی بی‌غم، کجایی؟
- غزل شمارهٔ ۲۹۶ — زهی! جمال تو رشک بتان یغمایی
- غزل شمارهٔ ۲۹۹ — همی گردم به گرد هر سرایی
- غزل شمارهٔ ۳۰۰ — شدم از عشق تو شیدا، کجایی؟
- غزل شمارهٔ ۲۹۸ — کشید کار ز تنهاییم به شیدایی
- غزل شمارهٔ ۲۹۷ — سحرگه بر در راحت سرایی
- غزل شمارهٔ ۳۰۲ — درین ره گر بترک خود بگویی
- غزل شمارهٔ ۲۹۵ — ز دو دیده خون فشانم، ز غمت شب جدایی