فیض کاشانی
زندگی‌نامهٔ فیض کاشانی
ملا محمد محسن فیض کاشانی شاعر قرن یازدهم و معاصر با شاه عباس دوم بوده است. او در سال ۱۰۰۷ هجری قمری در کاشان متولد شد و پس از پایان مقدمات علوم و دانشهای زمان خویش به شیراز رفت و به حلقهٔ شاگردان ملاصدرا پیوست و سرانجام با دختر وی ازدواج نمود. وی از علمای بزرگ عهد خویش محسوب می‌شده و تألیفاتی در علوم عقلیه و نقلیه و حکمت و اخلاق دارد که مهمترین آنها عبارتند از: ابواب الجنان، تفسیر صافی، تفسیر اصفی، کتاب وافی (در شرح کافی)، شافی، مفاتیح الشرایع، اسرارالصلوة، علم الیقین در اصول دین، تشریح (در هیئت) سفینة النجاه، شرح صحیفه سجادیه، ترجمة الصلوه (به فارسی)، ترجمهٔ طهارت (به فارسی)، ترجمهٔ عقاید (به فارسی)، فهرست علوم و دیوان اشعار. اشعار فیض بالغ بر سیزده هزار بیت است. وی درسال ۱۰۹۰هجری قمری درگذشت و در کاشان به خاک سپرده شد.
آثار فیض کاشانی
شعرهای فیض کاشانی
- غزل شمارهٔ ۴۱۱ — در سر چو خیال تو درآید
- غزل شمارهٔ ۴۱۴ — زهد و تقوی ز من نمی‌آید
- غزل شمارهٔ ۴۱۳ — زاهدم گفت زهد می‌باید
- غزل شمارهٔ ۴۱۲ — شکر تو چسان کنم که شاید
- غزل شمارهٔ ۴۰۸ — مژده‌ای از هاتف غیبم رسید
- غزل شمارهٔ ۴۱۵ — جان سوختهٔ روئیست پروانه چنین باید
- غزل شمارهٔ ۴۰۹ — هر که روی تو ندید از دو جهان هیچ ندید
- غزل شمارهٔ ۴۱۰ — خدای عزوجل گر ببخشدم شاید
- غزل شمارهٔ ۴۲۱ — سینه را چاک چاک خواهم دید
- غزل شمارهٔ ۴۱۷ — هر دل که عشق ورزد از ما و من برآید
- غزل شمارهٔ ۴۱۹ — بیاد یار در خلوت نشستم تا چه پیش آید
- غزل شمارهٔ ۴۱۸ — زهر فراق نوشم تا کام من برآید
- غزل شمارهٔ ۴۲۳ — شکر افشان دهانش نگرید
- غزل شمارهٔ ۴۲۲ — یاران ز چشم دل به رخ یار بنگرید
- غزل شمارهٔ ۴۱۶ — عاشقی را جگری می‌باید
- غزل شمارهٔ ۴۲۰ — بشارت کز لب ساقی دگر می صاف می‌آید
- غزل شمارهٔ ۴۲۸ — دیده از نور جمال دوست چون بینا کنید
- غزل شمارهٔ ۴۲۹ — خویش را اول سزاوارش کنید
- غزل شمارهٔ ۴۳۱ — هر که راه عشق پوید هم ز عشقش بر بروید
- غزل شمارهٔ ۴۲۴ — گذشت موسم غم فصل وصل یار رسید
- غزل شمارهٔ ۴۳۰ — یاران میم ز بهر خدا در سبو کنید
- غزل شمارهٔ ۴۲۶ — سوخت هرچند دل بجان نرسید
- غزل شمارهٔ ۴۲۵ — عیش دنیا به جز خسان نرسید
- غزل شمارهٔ ۴۲۷ — در جان و دل چو آتش عشقش علم کشید