قدسی مشهدی
زندگی‌نامهٔ قدسی مشهدی
حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده است. قدسی در سال ۱۰۵۶ هجری قمری درگذشت و در آرامگاه شاعران کشمیر دفن شد. دیوان قدسی مشهدی به همت آقای امیرحسین موسوی در گنجور در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.
آثار قدسی مشهدی
شعرهای قدسی مشهدی
- شمارهٔ ۲۱۲ — با جوهر ذات، هرکه یاری دارد
- شمارهٔ ۲۱۹ — بد کرد زبانم و بد بی حد کرد
- شمارهٔ ۲۱۴ — عاقل به درش ز دل سراغی دارد
- شمارهٔ ۲۱۳ — گشت چمن از گل، که فراغی دارد
- شمارهٔ ۲۱۷ — قدسی که غم عشق تو بنیادش برد
- شمارهٔ ۲۱۵ — هر ذره به مهرت دل گرمی دارد
- شمارهٔ ۲۱۸ — هر چیز که از کون و مکان می‌گذرد
- شمارهٔ ۲۱۶ — کو عشق که عُجب خودپرستی ببرد؟
- شمارهٔ ۲۲۷ — هرکس دل خود وقف محبت سازد
- شمارهٔ ۲۲۱ — گر از دل تو غمی تراوش می‌کرد
- شمارهٔ ۲۲۰ — جز شرع رسول هرکه راهی سر کرد
- شمارهٔ ۲۲۶ — جز مسکن خویش هر که جایی گیرد
- شمارهٔ ۲۲۴ — هرکس که پی بخت سیاهش گیرد
- شمارهٔ ۲۲۲ — غم‌دیده، فریب سور عالم نخورد
- شمارهٔ ۲۲۵ — چون طبع خرد غباری از من گیرد
- شمارهٔ ۲۲۳ — هر صبح، فلک کم هر اختر گیرد
- شمارهٔ ۲۳۲ — تنها نه دلم به دیده تر نازد
- شمارهٔ ۲۳۳ — ای غم، رگ ما نیشتری می‌ارزد
- شمارهٔ ۲۳۵ — دایم ز دلم نوای ماتم خیزد
- شمارهٔ ۲۳۴ — در هر کاری مشقتی بوده و مزد
- شمارهٔ ۲۲۹ — چرخ آب همیشه زیر کاه اندازد
- شمارهٔ ۲۳۱ — گردون که بد و نیک رقم می‌سازد
- شمارهٔ ۲۲۸ — دل پیش ز دردم از قرار اندازد
- شمارهٔ ۲۳۰ — گلگشت چمن با فقرا کی سازد؟