قدسی مشهدی
زندگی‌نامهٔ قدسی مشهدی
حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده است. قدسی در سال ۱۰۵۶ هجری قمری درگذشت و در آرامگاه شاعران کشمیر دفن شد. دیوان قدسی مشهدی به همت آقای امیرحسین موسوی در گنجور در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.
آثار قدسی مشهدی
شعرهای قدسی مشهدی
- شمارهٔ ۲۸۷ — گویند انسان علم ز هم اندوزند
- شمارهٔ ۲۸۶ — حاسد نمکم بر جگر ریش زند
- شمارهٔ ۲۸۸ — نزدیکان را گر چو چراغ افروزند
- شمارهٔ ۲۹۰ — این خلق مجازی نه ز اهل هوشند
- شمارهٔ ۲۸۴ — مردان همه برگ ترک عالم سازند
- شمارهٔ ۲۸۹ — آن قوم که دل‌بسته صورت باشند
- شمارهٔ ۲۹۱ — آن کس که به ذکر محضت ارشاد کند
- شمارهٔ ۲۸۵ — می، خامان را زود ره هوش زند
- شمارهٔ ۲۹۳ — گاهم به وصال، دل ز غم فرد کند
- شمارهٔ ۲۹۴ — هرکس که سخن ز قدر و مقدار کند
- شمارهٔ ۲۹۷ — با نام هنر به دهر، کس سر نکند
- شمارهٔ ۲۹۹ — از عشق دلی که دیده دوزد چه کند
- شمارهٔ ۲۹۸ — جاهل را چرخ، بخت روشن نکند
- شمارهٔ ۲۹۵ — پیوسته فلک تهیه نیش کند
- شمارهٔ ۲۹۶ — آن قوم که بر خوان سخاوت نمکند
- شمارهٔ ۲۹۲ — آن را که خدا به بندگی یاد کند
- شمارهٔ ۳۰۲ — آن قوم که با عشق نه از یک جایند
- شمارهٔ ۳۰۳ — ای آن که کنی سعی در اثبات وجود
- شمارهٔ ۳۰۷ — خواهم عدمی که پیش از این داشت وجود
- شمارهٔ ۳۰۱ — هر لحظه دو چشمم آرزوی تو کنند
- شمارهٔ ۳۰۶ — کوچک خرد ار چه زود عاشق نشود
- شمارهٔ ۳۰۵ — گر معرفت الله نباشد مقصود
- شمارهٔ ۳۰۰ — تن داده دلم به بینوایی، چه کند
- شمارهٔ ۳۰۴ — در معرفت آن که عشق بر عقل افزود