قدسی مشهدی
زندگی‌نامهٔ قدسی مشهدی
حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده است. قدسی در سال ۱۰۵۶ هجری قمری درگذشت و در آرامگاه شاعران کشمیر دفن شد. دیوان قدسی مشهدی به همت آقای امیرحسین موسوی در گنجور در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.
آثار قدسی مشهدی
شعرهای قدسی مشهدی
- شمارهٔ ۱۶۵ — گر نخل نشانده‌ای ثمر خواهی داشت
- شمارهٔ ۱۶۷ — شب بی تو مرا به ناله و سوز گذشت
- شمارهٔ ۱۶۸ — بس مرد که از تندی خود رسوا گشت
- شمارهٔ ۱۶۶ — تا بود هوس، به دل قرارم نگذاشت
- شمارهٔ ۱۷۰ — روزی صوفی در تصوف می‌سفت
- شمارهٔ ۱۷۱ — تا کی گویی فلانی این گوهر سفت
- شمارهٔ ۱۶۴ — دانی که چرا قضا چو نقش تو نگاشت
- شمارهٔ ۱۶۹ — نتوان گهر راز به هر مثقب سفت
- شمارهٔ ۱۷۴ — جز عشق تو غم از دل غمناک نرُفت
- شمارهٔ ۱۷۵ — تا هست سخن، سخن‌سرا خواهد گفت
- شمارهٔ ۱۷۶ — ای کرده هوای معصیت پامالت
- شمارهٔ ۱۷۸ — هرچند به ملک تن بود صاحب تاج
- شمارهٔ ۱۷۹ — دانی ز چه بی‌حجاب می‌خندد صبح
- شمارهٔ ۱۷۳ — هر دل که ازو عشق شماری نگرفت
- شمارهٔ ۱۷۲ — آنم که به من هیچ‌کس الفت نگرفت
- شمارهٔ ۱۷۷ — قدسی خوش باد و خوش‌تر از خوش حالت
- شمارهٔ ۱۸۳ — گفتی که به جز حیله نباشد فن چرخ
- شمارهٔ ۱۸۴ — بگزیده و نگزیده درین باغ مراد
- شمارهٔ ۱۸۲ — کرد آن که کشید طرح دنیای فراخ
- شمارهٔ ۱۸۶ — تا شاهد حسن تو ز رخ پرده گشاد
- شمارهٔ ۱۸۰ — خون شد جگر امشبم ز نادیدن صبح
- شمارهٔ ۱۸۵ — تا کار دلت به خواهش نفس افتاد
- شمارهٔ ۱۸۷ — کشمیر که با بهشت هم‌چشم افتاد
- شمارهٔ ۱۸۱ — ننمود ز جیب آسمان، سینه صبح