قدسی مشهدی
زندگی‌نامهٔ قدسی مشهدی
حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده است. قدسی در سال ۱۰۵۶ هجری قمری درگذشت و در آرامگاه شاعران کشمیر دفن شد. دیوان قدسی مشهدی به همت آقای امیرحسین موسوی در گنجور در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.
آثار قدسی مشهدی
شعرهای قدسی مشهدی
- شمارهٔ ۱۸۸ — تا علم بود، پیشه کس جهل مباد
- شمارهٔ ۱۹۰ — از باده عشق، هرکه بیهوش افتد
- شمارهٔ ۱۸۹ — شاه آلو را به نیک و بد نتوان داد
- شمارهٔ ۱۹۴ — وصل چو تویی در آرزو کی گنجد؟
- شمارهٔ ۱۹۱ — گر کار به رندان قدح‌نوش افتد
- شمارهٔ ۱۹۳ — گه کار به عشق دلبرت می‌افتد
- شمارهٔ ۱۹۵ — زرّاق کجا گرد حقیقت گردد؟
- شمارهٔ ۱۹۲ — آن را که دلش به شادی از راه افتد
- شمارهٔ ۱۹۸ — بی ظرف مباد گرد ساغر گردد
- شمارهٔ ۲۰۰ — در وادی عشق، مرد می‌باید، مرد
- شمارهٔ ۲۰۱ — گردون خود را گرچه سخی پندارد
- شمارهٔ ۱۹۹ — هجر تو برآورد ز امیدم گرد
- شمارهٔ ۲۰۳ — آن را که فلک به دوستی بردارد
- شمارهٔ ۱۹۶ — هر کام که در جهان میسر گردد
- شمارهٔ ۱۹۷ — مگذار گره به کار ما برگردد
- شمارهٔ ۲۰۲ — آن کس که وطن به چرخ اعلا دارد
- شمارهٔ ۲۰۹ — چون آب روان نیارمیدن دارد
- شمارهٔ ۲۱۱ — در زشت و نکو، زمانه دستی دارد
- شمارهٔ ۲۰۶ — زین دجله که طوفان به سر پل دارد
- شمارهٔ ۲۱۰ — هر گوشه، خرابات تو مستی دارد
- شمارهٔ ۲۰۷ — بر فرّ هما، لبم تبسم دارد
- شمارهٔ ۲۰۵ — مه ساغر بی‌شراب بر کف دارد
- شمارهٔ ۲۰۸ — دامان مرا اشک، پر انجم دارد
- شمارهٔ ۲۰۴ — گر باد صبا پای ز جا بردارد