قدسی مشهدی
زندگی‌نامهٔ قدسی مشهدی
حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده است. قدسی در سال ۱۰۵۶ هجری قمری درگذشت و در آرامگاه شاعران کشمیر دفن شد. دیوان قدسی مشهدی به همت آقای امیرحسین موسوی در گنجور در دسترس علاقمندان قرار گرفته است.
آثار قدسی مشهدی
شعرهای قدسی مشهدی
- شمارهٔ ۲۶۵ — دل گر لمعات اختر خود داند
- شمارهٔ ۲۶۶ — از اهل ستم چه در جهان می‌ماند؟
- شمارهٔ ۲۶۱ — هر شاعر اگر شاعر یکتا می‌شد
- شمارهٔ ۲۶۷ — روزی که به ترکیب تو پرداخته‌اند
- شمارهٔ ۲۶۲ — آسوده ز صید عام کی خواهی شد
- شمارهٔ ۲۶۰ — قدسی چو قرائتش تمنا می‌شد
- شمارهٔ ۲۶۳ — دل را ز هوس، محض کدورت مپسند
- شمارهٔ ۲۶۴ — کی چرخ فروغ اختر خود داند؟
- شمارهٔ ۲۷۱ — بر سینه خود به عاریت نیش مبند
- شمارهٔ ۲۷۳ — چون برق مباش دشمن کشتی چند
- شمارهٔ ۲۷۵ — عریان ز لباس معرفت عوری چند
- شمارهٔ ۲۷۴ — دنیا چه بود، هیچ و در او پوچی چند
- شمارهٔ ۲۷۲ — بی‌دردی و بی‌غمی به هم پیوستند
- شمارهٔ ۲۶۹ — قومی که به محض نام انسان شده‌اند
- شمارهٔ ۲۷۰ — قدسی شب وصل، دل در امّید ببند
- شمارهٔ ۲۶۸ — تا گرد رمد به دیده‌ام بیخته‌اند
- شمارهٔ ۲۷۷ — راحت‌طلبان ذوق فروکش دارند
- شمارهٔ ۲۷۶ — آنها که دم از گلشن اسرار زدند
- شمارهٔ ۲۷۹ — آن قوم که دین عشق‌کیشان دارند
- شمارهٔ ۲۸۰ — جمعیت سیم و زر لئیمان دارند
- شمارهٔ ۲۷۸ — جمعیت دهر، جور کیشان دارند
- شمارهٔ ۲۸۳ — اول به ره عشق خموشت سازند
- شمارهٔ ۲۸۲ — فردا که حساب خیر و شر می‌گیرند
- شمارهٔ ۲۸۱ — رو، یک جهتان به هر طرف نگذارند