جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی
زندگی‌نامهٔ جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریابی و رشید وطواط مکاتبه و مشاعره می‌کرده است. او مداح حکمرانان سلجوقی و آل خُجند بود و در اصفهان می‌زیست.
آثار جمال‌الدین عبدالرزاق
شعرهای جمال‌الدین عبدالرزاق
- شمارهٔ ۶۶ - دوری — بدانخدای که بی گرد موکب امرش
- شمارهٔ ۶۸ - شیخ ابوعامر — خسروا زاصطبل تو کو معمور باد
- شمارهٔ ۶۷ - وظیفه — شاعری را اگر دهی دشنام
- شمارهٔ ۶۹ - دروغ — الله الله مگرد گرد دروغ
- شمارهٔ ۷۱ - اسبک — دعاگو اسکبی دارد که هر روز
- شمارهٔ ۷۰ - صبر — دوستی گفت صبر کن زیراک
- شمارهٔ ۷۲ - شوق — بخدائی که رخت عزت او
- شمارهٔ ۶۵ - مجدالدین — خداوندا تو آنشخصیکه چشم چرخ فیروزه
- شمارهٔ ۷۵ - باد صبا — دم عیسی است مگر باد صبا
- شمارهٔ ۷۹ - مغز معنی — چون ز مدح تو بر اندیشیدم
- شمارهٔ ۷۷ - خدایگان شریعت — خدایگان شریعت علاء دین رسول
- شمارهٔ ۷۳ - مقتدایان شهر — خواجگان را نگر برای خدا
- شمارهٔ ۷۴ - سهل ممتنع — برای دست تو رای کرم چو سهل آمد
- شمارهٔ ۸۰ - انقلاب اصفهان — دیدی تو اصفهانرا آنشهر خلد پیکر
- شمارهٔ ۷۶ - شمسه نرگس — ای مُلک به‌دیدار تو چون باغ به‌گل شاد
- شمارهٔ ۷۸ - ذم زاد بوم — چند گوئی مرا که مذمومست
- شمارهٔ ۸۴ - شهر پر آشوب — این چه شهریست سراسر آشوب
- شمارهٔ ۸۱ - خوان خواجه — خواهی که نزد خواجه قبولی بود ترا
- شمارهٔ ۸۷ - بحث علمی — اختلاف اهل علم از روی دانش رحمتست
- شمارهٔ ۸۶ — ای آفتاب برج سیادت روا مدار
- شمارهٔ ۸۲ - نان تهی و نام نکو — گفتم بجوانی که بعالم در
- شمارهٔ ۸۸ - شهر اصفهان — نیست شهری چو شهر اصفاهان
- شمارهٔ ۸۳ - پاس راز — بخدائی که علم واسع او
- شمارهٔ ۸۵ - مجیرالدین بیلقانی در مدح جمال الدین گفته — قسم بواهب عقلی که پیش رای قدیم