جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی
زندگی‌نامهٔ جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریابی و رشید وطواط مکاتبه و مشاعره می‌کرده است. او مداح حکمرانان سلجوقی و آل خُجند بود و در اصفهان می‌زیست.
آثار جمال‌الدین عبدالرزاق
شعرهای جمال‌الدین عبدالرزاق
- شمارهٔ ۲۳ - خوش بودن با ناخوشی — بخدائی که قدرتش بر صنع
- شمارهٔ ۲۴ - قناعت — تا حصه قناعت گشتست ملک من
- شمارهٔ ۱۷ - تقاضا — خداوندا کمینه چاکر تو
- شمارهٔ ۱۹ - هنر و حرمان — هر که را از هنر نصیبی هست
- شمارهٔ ۲۲ - پیام بیار — سلام من برسان ای نسیم باد صبا
- شمارهٔ ۱۸ - تقاضا — ای کریمی که در جهان کرم
- شمارهٔ ۲۰ - فرق میان دشمن و دوست — ای صدر دوست پرور دشمن نواز راد
- شمارهٔ ۲۱ - وجود حاضر و غایب — بدان خدای که ذات مقدس او را
- شمارهٔ ۲۹ - خرابی بن و خلل سقف — هر که را شد فراخ سفره زیر
- شمارهٔ ۲۷ - موی سپید — موی سپید چیست ندانی زبان مرگ
- شمارهٔ ۲۸ — اوحدالدین توئی آنکس که ملوک
- شمارهٔ ۳۱ - شیشه آب — قدری می صاف کهنی خواسته بودم
- شمارهٔ ۳۲ - قاروره بیمار — پاره‌می بخواستم ز نجیب
- شمارهٔ ۲۶ - پیری — وقت است دلا اگر بترسی
- شمارهٔ ۲۵ - مرد از عقل محترم است — ای کریمی که پشت چرخ فلک
- شمارهٔ ۳۰ - پوزش و سپاس — دوش عقلم که نیست گفت ای آن
- شمارهٔ ۳۷ - تکیه بدنیا — کسی کودل درین محنت سرابست
- شمارهٔ ۳۵ - ذم زاد بوم — چند گوئی مرا که مذمومست
- شمارهٔ ۳۴ - اشتیاق — بخدائی که چنبر گردون
- شمارهٔ ۳۶ - طالع — نه بکوشش درست روزی خلق
- شمارهٔ ۳۸ - آدمی و دنیا — آدمی زینجا نخواهد برد هیچ
- شمارهٔ ۳۳ - آب بجای می — ای بزرگی که پایه قدرت
- شمارهٔ ۳۹ - تهنیت عید — ای لقای تو عید اهل کرم
- شمارهٔ ۴۰ - زاده سپاهان — ای که همای کرم طبع تو