جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی
زندگی‌نامهٔ جمال‌الدین عبدالرزاق
جمال الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی شاعر سدهٔ ششم هجری بود (درگذشته به سال ۵۸۸ هجری قمری). او از بنیانگذاران سبک عراقی به شمار می‌رود. فرزند وی کمال‌الدین اسماعیل نیز از شاعران بزرگ ایران زمین است. وی در اصفهان زاده شد اما به آذربایجان نیز سفر کرد و گویا در نقاشی نیز دست داشته و با خاقانی شروانی و انوری و ظهیر فاریابی و رشید وطواط مکاتبه و مشاعره می‌کرده است. او مداح حکمرانان سلجوقی و آل خُجند بود و در اصفهان می‌زیست.
آثار جمال‌الدین عبدالرزاق
شعرهای جمال‌الدین عبدالرزاق
- شمارهٔ ۴۵ - جواب مجیر بیلقانی — هجو میگوئی ای مجیرک هان
- شمارهٔ ۴۸ - خوان از خون — خوان میفکند کنون مسلمانان
- شمارهٔ ۴۱ - جواب مجدالدین همگر — یک قطعه سوی بنده فرستاد مجددین
- شمارهٔ ۴۷ - غم خان و مان — تا کی غم خان و مان و فرزند
- شمارهٔ ۴۴ - این قطعه از دیگری است در مدح جمال الدین — شعر مخدوم من جمال الدین
- شمارهٔ ۴۳ - عذر تقصیر خدمت — ای کریمی که همای نظرت
- شمارهٔ ۴۲ - سپاس — ای بزرگی که ز شیرین سخنت
- شمارهٔ ۴۶ - آری شود ولیک بخون جگر شود — ایخسروی که هر که کند بندگی تو
- شمارهٔ ۵۲ - مولانا ترازوست — مرا گویند مولانا ترازویی‌ست کز عدلش
- شمارهٔ ۵۴ - عشوه و تمویه — از منت شرم نیامد که پس از چندین مدح
- شمارهٔ ۵۳ - ترهات — دوستی در سمر کتابی داشت
- شمارهٔ ۵۵ - فضل خواجه — ترا فضل بر دیگری بیش ازین نیست
- شمارهٔ ۵۶ - عاقل — چرا باید که عاقل بهر روزی
- شمارهٔ ۴۹ - کیفر مجیرالدین بیلقانی در هجای اصفهان — زاول که نفس ناطقه را از شعاع عقل
- شمارهٔ ۵۱ - خطاب بصدرالدین — ایا صدری که چرخ پیر چون تو
- شمارهٔ ۵۰ - صائم الدهر — صائم الدهر اسبکی دارم
- شمارهٔ ۶۳ - اسراف مکن — اسراف مکن ببذل مالت
- شمارهٔ ۵۹ - قسم بمعبود — بمعبود بیچون که چون گفت کن
- شمارهٔ ۵۷ - خامه و خط — ای ز خورشید رای روشن تو
- شمارهٔ ۶۴ - ذکر خیر بعد از مرگ — تا زنده ایم بر من و تو گفتگو کنند
- شمارهٔ ۶۲ - جبه و دستار — جُبّه و دستار افزونی که من در خدمتت
- شمارهٔ ۶۰ - تشریف — نشوم من ز تو خرسند بتحسینی و بس
- شمارهٔ ۶۱ - برد نشابوری — بیکی برد اشارت کردم
- شمارهٔ ۵۸ - خدمت رکن الدین — بخاک پای رکن الدین اگر چه