کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۲۰۴ — پیوسته کمان دولتت بر زه باد
- شمارهٔ ۲۰۶ — گل گرچه بطبع خوب و دمساز افتاد
- شمارهٔ ۲۰۷ — دل چون ز جهان عیش یکسو افتاد
- شمارهٔ ۲۰۵ — جام طربم زناگه از دست افتاد
- شمارهٔ ۲۰۳ — بی روی توام صبر و دل و هوش مباد
- شمارهٔ ۲۰۲ — .... عشق تو فیروز مباد
- شمارهٔ ۲۰۱ — کس چون تو اسیر ریش بسیار مباد
- شمارهٔ ۲۰۸ — آن دل که بکام دل بدخواه افتاد
- شمارهٔ ۲۱۳ — بی روی تو جز بخت نگون کی خسبد؟
- شمارهٔ ۲۱۴ — در بزم ملک زهره نواگر زیبد
- شمارهٔ ۲۰۹ — ایّام جز از عشوۀ بسیار نداد
- شمارهٔ ۲۱۵ — چون آه دمادمم افتد
- شمارهٔ ۲۱۶ — زلفت که زروی باز پس می افتد
- شمارهٔ ۲۱۰ — یک روز فلک کار مرا ساز نداد
- شمارهٔ ۲۱۲ — ذوقیست لب ترا که جان دریابد
- شمارهٔ ۲۱۱ — ساقی بر من چو جام روشن بنهاد
- شمارهٔ ۲۱۹ — زلفت همه بر لالۀ تر می غلتند
- شمارهٔ ۲۲۰ — اشکم ز تو در خون جگر می غلتد
- شمارهٔ ۲۲۱ — کی بی تو مرا چو غنچه دل خوش گردد؟
- شمارهٔ ۲۲۴ — چون کار زمانه بر گذر می‌گردد
- شمارهٔ ۲۲۳ — جایی که مل لعل پیاپی گردد
- شمارهٔ ۲۱۸ — چون غنچۀ گل در تک و پو می افتد
- شمارهٔ ۲۱۷ — عکس رخ تو چو بر فلک می افتد
- شمارهٔ ۲۲۲ — از عکس لبت دیده بدخشان گردد