کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۱۸۰ — در حیله گری هزار رنگ آورمت
- شمارهٔ ۱۸۱ — با آنکه زیان شدست یکسر قلمت
- شمارهٔ ۱۸۳ — من دوش دلی ز دستکار دهنت
- شمارهٔ ۱۷۷ — در کوی وفا چو بی درنگیست دلت
- شمارهٔ ۱۸۲ — از لطف نمی شود مصور دهنت
- شمارهٔ ۱۸۴ — تا من نکنم چو گل پر از زر دهنت
- شمارهٔ ۱۷۸ — ای جان و جهانرا مدد از لطف و دمت
- شمارهٔ ۱۷۹ — ای جان جهان را مدد از لطف دمت
- شمارهٔ ۱۸۵ — یک شب خواهم خراب و ناپروایت
- شمارهٔ ۱۸۶ — در حسن ندارد گل صد پر پایت
- شمارهٔ ۱۸۷ — ای قبله گه ملک خم ابرویت
- شمارهٔ ۱۹۰ — شد راحت آن روی دلارای فراخ
- شمارهٔ ۱۸۸ — بشنو زمن ای قبلۀ جانم رویت
- شمارهٔ ۱۹۱ — گردون که همه گرد جفا می گردد
- شمارهٔ ۱۸۹ — تا گشت عتاب و جنگ با ماش فراخ
- شمارهٔ ۱۹۲ — آن باده که چشم عیش روشن دارد
- شمارهٔ ۱۹۶ — وقتی که بتم گره بر آن زلف نهاد
- شمارهٔ ۱۹۷ — از بس که سوی چمن برد بوی تو باد
- شمارهٔ ۱۹۹ — ای داده مرا جان و جوانی بر باد
- شمارهٔ ۱۹۴ — بلبل بسپیده دم همی زد فریاد
- شمارهٔ ۱۹۸ — پیوسته مرا چون تو بتی در بر باد
- شمارهٔ ۲۰۰ — خورشید غلام آن رخ مه وش باد
- شمارهٔ ۱۹۳ — دریاب گرت دست رسی خواهد بود
- شمارهٔ ۱۹۵ — دمی می رفتم مست و کش و خرّم و شاد