کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۱۵۶ — آنکس که چو شمع آتش اندر جان داشت
- شمارهٔ ۱۵۷ — آمد بر من چو بر کفم زر پنداشت
- شمارهٔ ۱۵۸ — فصّاد چو بر رگ تو نشتر بگماشت
- شمارهٔ ۱۶۰ — غافل بودم که یار بر ما بگذشت
- شمارهٔ ۱۵۹ — نقّاش که آن صورت زیبا بنگاشت
- شمارهٔ ۱۵۳ — ای در حق من وصل ترارایی ست
- شمارهٔ ۱۵۴ — بلبل نالان ز شاخ چون دلشده‌ای‌ست
- شمارهٔ ۱۵۵ — تیمار من پشت دوته باید داشت
- شمارهٔ ۱۶۷ — روی تو بدید عقل را رای برفت
- شمارهٔ ۱۶۱ — از بحر کف تو چون برامد تیغت
- شمارهٔ ۱۶۸ — اطراف چمن لالۀ دلکش بگرفت
- شمارهٔ ۱۶۳ — چون بلبل مست راه در بستان یافت
- شمارهٔ ۱۶۴ — امشب ز غمت میان خون خواهم خفت
- شمارهٔ ۱۶۲ — تیغ تو که مغز شهریاران بشکافت
- شمارهٔ ۱۶۶ — مویی که ز فرق آن دلارای برفت
- شمارهٔ ۱۶۵ — بس کس که زجور خلق دل ریش برفت
- شمارهٔ ۱۶۹ — دیشب هوس دل غمینم بگرفت
- شمارهٔ ۱۷۱ — آن بت که جهان بغمزۀ مست گرفت
- شمارهٔ ۱۷۴ — دل باز حدیث شادی افسانه گرفت
- شمارهٔ ۱۷۶ — راز تو بنزد این و آن نتوان گفت
- شمارهٔ ۱۷۳ — یارآمد و دست من آشفته گرفت
- شمارهٔ ۱۷۵ — دل را هوس زلف دلارای گرفت
- شمارهٔ ۱۷۲ — گرچه کرمت ز من عنان باز گرفت
- شمارهٔ ۱۷۰ — وقت سحرش چو عزم رفتن بگرفت