کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۲۳۰ — هر کس که در آن قامت موزون نگرد
- شمارهٔ ۲۳۲ — زین سر که زبان دور باشت دارد
- شمارهٔ ۲۳۱ — آن لاله نگر چو ساغری آمده خرد
- شمارهٔ ۲۲۵ — مشک تو نقاب ارغوان می گردد
- شمارهٔ ۲۲۶ — گل راز طرب همه دهان می خندد
- شمارهٔ ۲۲۷ — گل در مه روزه همچنان می خندد
- شمارهٔ ۲۲۸ — چون دید بر آورده غم از جانم گرد
- شمارهٔ ۲۲۹ — دوش آن دل خون گشتۀ محنت پرورد
- شمارهٔ ۲۳۸ — گر حلقۀ زلف تو کسی زبشمارد
- شمارهٔ ۲۴۰ — اشکیم ز اندازه برون می بارد
- شمارهٔ ۲۳۳ — بر من چو لبت ببوسه شکّر بارد
- شمارهٔ ۲۳۷ — زلف تو که خون خلق ازو می بارد
- شمارهٔ ۲۳۹ — آن ماه که چرخ بر رخش مهر آرد
- شمارهٔ ۲۳۶ — خون گشته دلم با تو چنان خو داد
- شمارهٔ ۲۳۴ — آیین ستمگری که عالم دراد
- شمارهٔ ۲۳۵ — زلف تو از آن باد که در سر دارد
- شمارهٔ ۲۴۴ — امروز ملالی به کمالم دارد
- شمارهٔ ۲۴۷ — شاخ ارز شکوفه شکل پروین دارد
- شمارهٔ ۲۴۵ — آن شاخ سمن که روی خندان دراد
- شمارهٔ ۲۴۶ — لعل تو ز لطف صورت جان دارد
- شمارهٔ ۲۴۱ — ... که طاقت فراقت دارد ؟
- شمارهٔ ۲۴۲ — نرگس که دلش هوای ساغر دارد
- شمارهٔ ۲۴۸ — گر دیدۀ نرگس نه سبل می دارد
- شمارهٔ ۲۴۳ — دل گرچه امید وصل کمتر دارد