کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۲۴۹ — شب گرچه ز روشنی جدایی دارد
- شمارهٔ ۲۵۰ — هر سال شکوفه سیم چندان بارد
- شمارهٔ ۲۵۱ — گفتم که چو مست شد مرا ناز آرد
- شمارهٔ ۲۵۲ — چون رنگ رخ تو گل ببازار آرد
- شمارهٔ ۲۵۵ — مهر تو نشان آب و گل می ببرد
- شمارهٔ ۲۵۶ — نام تو مرا چو بر زبان می گذرد
- شمارهٔ ۲۵۳ — عشق تو گرم چه غم فراوان آرد
- شمارهٔ ۲۵۴ — زلفت که دلم را بفغان می آرد
- شمارهٔ ۲۶۳ — یارم ز جفا هیچ رها کرد؟ نکرد
- شمارهٔ ۲۶۲ — دل خوی فراقفای غم خوردن کرد
- شمارهٔ ۲۶۴ — امسال بهار رسم دیگر گون کرد
- شمارهٔ ۲۵۷ — می پنبۀ عقل هرزه گو داند کرد
- شمارهٔ ۲۵۸ — دیوان بگناه تو سفید باید کرد
- شمارهٔ ۲۵۹ — با غنچه صبا چو دست اندر کش کرد
- شمارهٔ ۲۶۰ — چشم تو اگر نظر بغمخواران کرد
- شمارهٔ ۲۶۱ — بی روی تو صبر ازین فزون نتوان کرد
- شمارهٔ ۲۶۶ — با من سر زلفش ار پریشانی کرد
- شمارهٔ ۲۶۵ — تا این دل محنت زده آهنگ تو کرد
- شمارهٔ ۲۷۰ — گردون چو غم زشت و نکومی نخورد
- شمارهٔ ۲۶۸ — خون دل من بتم بصد ناز خورد
- شمارهٔ ۲۷۲ — چون دست افق گلوی پروین گیرد
- شمارهٔ ۲۶۷ — آن غنچۀ گل که طبع خرّم آورد
- شمارهٔ ۲۶۹ — غمگین دل من غم همه عالم خورد
- شمارهٔ ۲۷۱ — دل را زرخ خوب تو می نگزیرد